Gaan we dat pikken? 7
"Ja Ricardo hier,  het is hier onrustig aan het worden"

"Maar ventje, wij hebben kanker. Kanker met een grote K." De kleine Harm, net 12, zat in kleermakerszit op een tafel met om hem heen een aantal verbaasde en nieuwsgierige mannen.

"Nee, jullie wordt gezegd dat je kanker hebt, maar hebben jullie een klacht, een symptoom, pijn? Zijn jullie ziek? De mannen keken elkaar aan, niemand van hen had ergens last van. "Maar je mag toch aannemen dat wat de dokter zegt klopt." zei een man op iets te hoge toon. Ricardo die er vlak bij stond deed een stapje naar voren en maakte een dimmend gebaar. "Tja, in zekere zin klopt het ook wel, vervolgde Harm, but.... als je sectie verricht op overleden mannen dan vind je bij 30ers en 40ers bij 1 op de 3 kanker in de prostaat oplopend tot 9 op de 10 bij 80-plussers. En niemand had daar ooit klachten van." Ricardo showde het publiek op een Netbook de bijbehorende evidence, hiero en hiero. "Bijna alle tumoren die de Professor bij jullie diagnostiseert zijn dergelijke kankertjes. Jullie hebben dus meestal geen Kanker maar een kankertje met een klein kaatje."

"Toch sterven er mannen aan prostaatkanker." merkte iemand op."Klopt, zei Harm, maar dat zijn nu precies de tumoren die de Professor meestal niet vindt met z'n jaarlijkse PSA controles. Bij de eerste controle ligt het PSA onder Speerpunts hypermoderne afkapwaarde van 2,5 ng/ml. Maar de PSA verdubbelingstijd van deze agressieve dingen is zo kort dat bij de volgende controle het PSA al zo hoog is geworden dat een robotoperatie sowieso futiel is. Niet zelden geven deze wilde katten tussen 2 controles in al symptomen, dit in tegenstelling tot de huispoesjes waar Speerpunt zo druk over doet.

Precies op dat moment kwam Welgemoed met Boukje in z'n armen weer de wachtruimte in. Boukje krijste nu als een speenvarken. Haar gekerm ging door merg en been. Het was zo hard dat niemand Harm nog kon verstaan. Ricardo snelde op Welgemoed af en nam Boukje meteen van hem over. Toen ze enigszins bedaard was gaf hij haar door aan PSA Prostaatkankertjes die haar verder kalmeerde. Ricardo pakte de telefoon: "Ja Ricardo hier, ik zit hier op een of andere Mannenkliniek en het is hier onrustig aan het worden. Ze hebben Boukje waarschijnlijk beledigd. Kan Socrates komen? En stuur ook wat scootertjes."

Ook op ongeveer hetzelfde moment overlegde Professor Eugene Speerpunt met de employees Totaal Ontzorging BV. "Het gaat om dat kreisende  kind, dat jochie en die lange kale man die zichzelf Dokter Prostaatkankertjes noemt. En dan loopt er nog een soort Bokito rond die er volgens mij ook bijhoort. Zorg dat ze verdwijnen. En om duidelijk te maken dat hier orde heerst wil ik dat jullie voor mij de volgende patient naar binnen roepen, de heer Jansen geboren 12-01-51."

De employees verlieten de spreekkamer en 1 van hen beval: "Jansen, 12-01-51"

Jansen aarzelde......

(wordt vervolgd)

Gaan we dat pikken? 6
Dikke tranen biggelden over haar ontroostbare gezicht

Boukje drukte een Ipod voor Speerpunts neus met op het scherm de bekende PSA Prostaatkankertjes driedubbelcheck pagina. Speerpunt duwde de Ipod weg. "Dit bedoel ik nou, helemaal gek word ik van al dat Internetgedoe. De eerste de beste waanzinnige dumpt z'n stuff op het net en kleine kinderen gaan hier, in mijn spreekkamer godbeterhet, voor doktertje spelen. Zegt u het maar meneer Welgemoed, gaan we een biopsie doen of luistert u naar dat kleine zwarte ding?"

"Ach meneer Speerpunt, wat zal ik zeggen? Dat u geen manieren heeft en u tot nu toe alleen nog maar op uw schermpje heeft gekeken in plaats van naar mij? Of dat die hypermodern verlaagde afkapwaarde van je er alleen maar is om de produktie van je hypermoderne robot te maximaliseren?" Boukje barstte in tranen uit en voegde er schreiend aan toe. "Of dat je blinde biopsieen 1 van de 3 tumortjes missen en als je ze toevallig wel raakt je Gleasonscore in de helft van de gevallen verkeerd is en dat het je allemaal nog geen ruk kan schelen ook." Dikke tranen biggelden over haar ontroostbare gezicht. Welgemoed had Boukje maar op schoot genomen en keek Speerpunt verwijtend aan. "Heb je nou je zin?" De anders altijd zo vlotte Speerpunt zat nu verstijfd en lijkbleek in z'n stoel. Speerpunt strekte z'n arm en liet die langzaam naar boven komen wijzend naar de deur. En ook heel langzaam en voor Speerpunts doen zeer zacht: "Wilt... U... nu... direct... de... spreekkamer... verlaten... en   hier... never...  ever... nog... een... stap...  zetten." Dit veroorzaakte een nieuwe stortvloed van tranen met daartussendoor een aantal verwensingen met een zo hoog $%&@# karakter, dat PSA Prostaatkankertjes ze hier niet durft op te schrijven. Welgemoed tilde de schreiende Boukje op en verliet het toneel. Precies op het ogenblik dat ze deur openden liepen de 2 door Speerpunt bestelde Security employees van Magma Totaal Ontzorgers BV naar binnen.

Meanwhile maakte Harm een praatje met enkele verontruste prostaatkankertjes patienten in de wachtkamer...

(wordt vervolgd)

Gaan we dat pikken? 5
Gitzwarte ogen recht op z'n gezicht

Nu de ERSPC spindoctors, copywriters, communicatieadviseurs en andere oppoetsers er na bijna elf maanden nog steeds niet in geslaagd zijn een voor de redaktieraad van het New England Journal of Medicine acceptabele zg Quality of Life tekst te produceren, waardoor PSA Prostaatkankertjes nog steeds niet de definitieve eindrekening kan opmaken, gaan we voorlopig verder met de mannnenkliniek van Eugene Speerpunt.

Voor deel 1 hierheen
PSA Prostaatkankertjes vond met Harm en Boukje een plaatsje in de wachtkamer. Zodra ze gingen zitten stonden de 2 patienten aan weerszijde van hen verontwaardigd op. "Zonde van die kinderen", zei de ene. De andere was rood aangelopen en mompelde iets van Schande. Hun plaatsen werden direct ingenomen door 2 andere heren die een stuk vriendelijker deden. Ricardo ijsbeerde tussen de patienten door en begon in ongunstige zin de aandacht te trekken.

PSA Prostaatkankertjes liet z'n ogen dwalen door de wachtruimte. Overal hingen gigantische high design posters met indringende portretfoto's van Speerpunt en collega's met newspeak testimonials als "Ik ben Eugene Speerpunt en voor mij geldt maar een zaak en dat is kwaliteit", "Ik ben Harry Houthakker en ik ga voor integratie door integriteit" of "Ik ben Marloes Matenaaister en innoveren is helemaal mijn ding" altijd afgetiteld met UroMax Mannenkliniek. De portretten waren verbonden door een soort strips waarop de bekende leugen "Wij van de Uromax Mannenkliniek verlagen de sterfte aan prostaatkanker met zeker 30%." Ricardo zag dat PSA Prostaatkankertjes braakneigingen kreeg en hield hem een zakje voor, ondertussen de wachtkamer scherp in de gaten houdend.

De deur van de spreekkamer ging open en Speerpunt kwam naar buiten. Hij zag nog geen Security, er zat niets anders op dan toch maar te beginnen. "Meneer Welgemoed, komt u verder?" Welgemoed stond op maar liep niet richting Speerpunt maar naar Boukje. "Zeg meisje, wil jij als kritische begeleidster met me mee de spreekkamer in?" Boukje keek naar PSA Prostaatkankertjes die een goedkeurend knikje gaf. "OK", zei Boukje.

"Meneer Welgemoed", herhaalde Speerpunt nu enigszins geprikkeld. De heer Welgemoed nam Boukje bij de hand. De kleine meid richtte haar gitzwarte ogen recht op het gezicht van Speerpunt die hiervan een koude rilling kreeg. Het gezelschap ging de spreekkamer binnen en nam plaats. Speerpunt, vast besloten er een snel eind aan te draaien, keek op z'n scherm en zei: "Nou dat is dan een eenvoudige zaak, u heeft een PSA van 2,6, ruim een tiende boven onze hypermoderne afkapwaarde van 2,5. Ik zal u een briefje meegeven voor een biopsie." Speerpunt stak z'n hand al uit maar nu stond Boukje op: "Ho, ho, ho, Speerpuntprofessor, voor we uberhaubt aan biopsieen gaan denken moet er eerst gedriedubbelcheckt worden vanwege normale fysiologische  schommelingen, weet je wel. Kijk anders hiero nog eens." Welgemoed keek Speerpunt vragend aan, er sprak weinig begrip uit zijn blik....

(wordt vervolgd)

Gaan we dat pikken? 4
Een kijkje op de UroMax poli

In afwachting van de zg ERSPC Quality of Life studie, die eerst in de zomer van 2009, daarna in het najaar zou uitkomen en nu ergens dit jaar wordt verwacht en waar waarschijnlijk enorme problemen mee zijn, pakken we de draad van "Gaan we dat pikken?" weer op. Ga eerst hierheen voor deel 1.

Professor Eugene Speerpunt loopt met grote stappen door de gang en verheft z'n stem. "Ik heb echt geen tijd voor je miezerige praatjes tegen de vooruitgang. Ik heb een uitpuilende wachtkamer vol prostaatkankerpatienten. Die vragen om hulp en die wil ik graag bieden als je het tenminste goed vindt."

PSA Prostaatkankertjes die hem nauwelijks bij kan houden, geflankeerd door Harm en Boukje, zegt: "Noem je het achterna zitten en opjagen van onschuldige tumortjes vooruitgang?" Achter het drietal loopt Ricardo met een bedenkelijk gezicht.

Speerpunt is inmiddels in de wachtruimte aangekomen en houdt even stil. Hij spreekt zo hard dat iedereen het hoort, blijkbaar om indruk te maken. "Wij redden levens maar jij geeft in je nihilisme nergens om. Het maakt je niet uit dat mannen kermend van pijn een verschrikkelijke dood sterven."

Hier laat PSA Prostaatkankertjes zich niet door afschepen."Je dramatiseert op onuitstaanbare wijze. En het zou me niets verbazen als je krenterig bent met Morfine. Verder redt je geen of maar heel weinig levens en ruineer je een veelvoud."

De mensen in de wachtkamer schuiven ongemakkelijk op hun stoel. Ricardo houdt de sitatie nauwlettend in de gaten.

"Laat me nu met rust wil je, je ziet ik heb een wachtkamer vol prostaatkankerpatienten."

"Gezonde mannen zult u bedoelen, waar u grote aantallen incontinentie-, impotentie- en strictuurpatienten van gaat maken of al van hebt gemaakt, snerpt Boukje die ineens naar voren schiet, dit dan nog afgezien van hartinfarcten en longembolieen die u veroorzaakt en die fataal kunnen aflopen."

Overrompeld door zoveel expressiviteit zegt Speerpunt:
"Zeg klein bijdehandje, je hebt zeker nog nooit van Active Surveillance gehoord, he."

Harm lacht hem hierop recht in z'n gezicht uit: "over die kafkaeske Polizeiterm is al een halve blog over volgeschreven. Uiteindelijk gaat de helft tot een derde binnen 5 jaar alsnog onder het mes en wordt van de andere helft de prostaat kapotgeprikt door al je blinde herhalingsbiopsieen.

Speerpunt snelt nu de spreekkamer in, smakt de deur hard achter zich dicht en pakt direct de telefoon.
"Ja, Speerpunt hier, graag snel Security op de UroMax poli, ik heb hier een gevaarlijke gek met twee agressieve allochtone hangjongeren."

(wordt vervolgd)

Liefdevol Castrerend


George Berger in reactie op Prostaatkankertjes, mammobielkankertjes, heupjes en knietjes:
"The Prostate Police State uses techniques to get you to think that it's main goal is to help you."

Welke techniek? Hun techniek is wat ik zou willen noemen "liefdevol castrerend". Dit een is een bekend thema in de literatuur waarin vrouwen door overmatige zorgzaamheid iedere lust bij hun partner wegnemen. In de Urologische Politiestaat zien we een dergelijke pathologische zorgzaamheid maar hier is het begrip castratie niet soft maar hardcore: Meer dan de helft van mannen de een RP of radiotherapie ondergaan worden impotent.

Het meest beangstigende is dat wereldvreemde types als Herr Doctor Fritz Schreibtisch en Professor Pensioenplan ook nog eens werkelijk denken dat ze de patient een dienst bewijzen. Wie mijn commentaren over de ERSPC goed gelezen heeft weet dat 48 man behandeld moeten worden om na 9 jaar 1 sterfgeval te voorkomen. Dit constateren de onderzoekers zelf ook, maar zonder enige schaamte en als een matter of fact. De letselschade de 48 man aangedaan verdringen ze uit hun bewustzijn en ze fixereren zich op het ene leven dat ze (volgens hun rammelende statistieken) gered hebben. Zonder enig mededogen of bescheidenheid. Op hun patserige congressen presenteren ze, stijf van de adrenaline, hun miezerige eenzijdige modelberekeningen voor een gezelschap hielenlikkers en robotfabrikanten en wordt stelselmatig de debet zijde weggemoffeld. We wachten nog steeds op de Quality of Life study. (what's in a name!!)

Van de overheid als beschermer van het individu tegen deze Verbrecher hoeven we niets te verwachten. De ambtenaren van de Gezondheidsraad en VWS lopen aan het handje van Pensioenplan en vlijen zich met de gedachte dat ze deel uitmaken van een innovatief gezelschap. Wat we hier zien is een corporate/governmental swindle die verkocht wordt als zorg. Ook de NOS heeft zich voor het karretje laten spannen.

Dan nog iets. Het PSA-gebeuren is een internationale zaak en niet alleen een Nederlandse kwestie. Maar vergis je niet, het pushen en populariseren van PSA in Europa heeft z'n oorsprong in Rotterdam. Onder de dekmantel van Wetenschappelijk Onderzoek en ondermeer gesubsidieerd door het KWF overspoelt het ERSPC sinds het begin van de 90er jaren de medische vakpers met masserende artikelen gedompeld in een sfeer van "hoop en innovatie". Bijna steevast eindigen ze met de opmerking dat meer onderzoek nodig is. Dus let op, elke keer dat je de collectebus van het KWF vult verdwijnt een groot deel van je geld in de zakken van het Politbureau.

Prostaatkankertjes, mammobielkankertjes, 
heupjes en knietjes


Wie controleert de fancyprodukten en derivaten van de prostaatkankerindustrie? Er is maar 1 klein toezichthoudertje en dat is PSA Prostaatkankertjes.

Drs Goedkeuring die hiervoor officeel is aangesteld zit meestal op schoot bij Professor Pensioenplan maar ligt nu waarschijnlijk in de zon op Tenerife op kosten van Intuitive Surgery in afwachting van de Quality of Life studie van Herr Doctor Schreibtisch. Deze emeritus hoogleraar heeft het nu echter te druk met het promoten van een lagere PSA afkapwaarde, noodzakelijk om de voeding van de robots op peil te houden.

De urologen geven de voorkeur aan zelfregulering. Dat past het beste bij vrije marktwerking, vinden ze. Zeer tot ongenoegen van de huisartsen die moe worden van de nietszeggende gesprekken die ze moeten voeren over PSAtjes en op hun lippen bijten als ze moeten dealen met de aftermath van alle urologische bedrijvigheid. Hun praktijken lopen steeds voller met incontinente en impotente mannen. Ze zijn machteloos tegen PSA, wat moeten ze beginnen tegen patienten die op de NOS van een professor horen dat met deze eenvoudige bloedtest de sterfte aan prostaatkanker met tientallen procenten verminderd kan worden? Net als PSA Prostaatkankertjes wachten ze op de Quality of Life studie. Pas dan kunnen ze als beroepsgroep met een standpunt komen.

Meer in het algemeen nog dit. In de geliberaliseerde zorg, ik heb een bloedhekel aan het woord zorg in dit verband, gaat het het er niet om mensen beter te maken. Dat kan ook niet want de mensen hebben geen symptomen. Het zijn clienten met een aangepraat risicoprofiel op grond van statistieken die nog veel slechter zijn dan die van het IPCC. Ik reken hiertoe niet alleen PSA Prostaatkankertjes, maar ook vele mammobielkankertjes evenals het merendeel van de heupjes en knietjes. Het is geen toeval dat juist deze etiketziektes het geliberaliseerde circuit domineren. De clienten zijn niet ziek, dat is wel zo clean. Het maakt ook dat de "zorg" makkelijk ingepland en georganiseerd kan worden. Het zijn hapklare brokken voor zorgmanagers die met slogans als 30% sterftereduktie, 20% minder ligdagen, 10% kwaliteitsverbetering en 5% innovatie goed uit de voeten kunnen.

Het afhandelen van de letselschade van de vaak heftige ingrepen van deze geliberaliseerde zorg komt echter voor rekening van het klassieke circuit dat tegelijk ook nog eens verdrongen wordt door het beslag aan middelen. Dit is net als in de bankensector een vorm van bail out van op hol geslagen fantasieen. Een aardig deel van de 35 miljard Euro bezuinigingen die we binnenkort voor de kiezen krijgen kan gehaald worden door het aanpakken van deze op drift geraakte marktgeneeskunde.

Lucratieve handel in een groeimarkt


Het gaat goed met de prostaatkankerindustrie. Op de ERSPC site zijn de data inmiddels zodanig gemasseerd dat vroege opsporing en behandeling van een prostaatkankertje nu al 30% sterftevermindering oplevert (in werkelijkheid is dit maar 0,1%, zie hier. Nog meer cijfertjes hier). In de slipstream van dit gefabiceerde nieuws worden de robots uitgerold. Onlangs is weer een nieuwe robot geplaatst waarmee het totaal in Nederland nu op 10 komt. Met dit aantal kunnen per jaar zo'n 2000-3000 prostaatoperaties worden uitgevoerd.

De robotoperatie heeft als voordeel dat er preciezer geopereerd kan worden waardoor er minder weefselschade en bloedverlies optreedt met als gevolg dat de patient na 1 of 2 dagen weer naar huis kan in plaats van na een week zoals bij een open prostatectomie. Opschepperijen over minder incontinentie en impotentie hier en hier zijn oncontroleerbaar en worden niet bevestigd door analyse van gepubliceerde series.

Er moet wel eerst wel flink geinvesteerd worden. Een robot kost 1,5 miljoen euro en de servicekosten bedragen 150.000 euro per jaar. Dit bedrag wordt terugverdiend doordat de patient korter in het ziekenhuis hoeft te verblijven. Maar dan moet er wel volume gemaakt worden, liefst door volcontinu te opereren.

"De aanschaf van de Da Vinci is voor de Alysis Zorggroep een investering in de kwaliteit van zorg. Gert de Bey, voorzitter van de Raad van Bestuur, licht toe: Rijnstate is een topklinisch ziekenhuis waarin opleiding en innovatie hoog in het vaandel staan. We streven ernaar voorop te lopen bij medische ontwikkelingen. Bij alle innovatievraagstukken wegen we het te investeren bedrag af tegen de verbetering van de zorgkwaliteit. In het geval van de robotchirurgie blijkt heel duidelijk dat de investering de kwaliteit van zorg en dus het belang van de patiënt ten goede komt. Onze investering is bovendien mogelijk doordat zorgverzekeraars voor een operatie met Da Vinci een passende vergoeding ter beschikking stellen.”

Het gaat ongeveer zo. Een professor beweert dat de sterfte aan prostaatkanker met 30% vermindert door vroege behandeling. Een econoom rekent uit dat bij aanschaf van een robot na afschrijving en verrekening van kosten bij 200 RP's het break even point bereikt wordt en daarna forse winsten. Een zorgmanager noemt deze combinatie van kwaliteitsverbetering en kosteneffectiviteit innovatieve topklinische zorg. Na afspraken over de verdeling van de winst financieert een verzekeringsmaatschappij de hele mik. Dit is voor alle partijen een lucratieve handel en gezien het enorme potentieel nog niet aangeboorde aan prostaatkankertjes een echte groeimarkt.