Urologen nog een categorie erger dan Bankiers
Ik put nieuwe inspiratie uit Ablin's woorden in de New York Times. We geven daarom een tandje extra en doen er een schepje bovenop
Uit het NYT artikel
The European study showed a small decline in death rates, but also found that 48 men would need to be treated to save one life. That’s 47 men who, in all likelihood, can no longer function sexually or stay out of the bathroom for long.
Er is hier de afgelopen maanden al een aardige portie ERSPC geserveerd met een hoop getalletjes waaronder de 47 vs 1 verhouding van hierboven. Dit getal had ik tot nu toe nog onvoldoende gedramatiseerd. Hierbij dan.....
Als je als patient alleen tegenover de uroloog zit vertelt hij je met een ernstig gezicht dat hij je sterftekans kan verminderen als je je laat helpen. Niet zo makkelijk om hier nee tegen te zeggen. Hoewel hij weet dat in 47 van de 48 gevallen z'n bemoeienissen futiel zijn krijg je hier over niets te horen .
Neem nu deze situatie. Een professor spreekt een zaaltje toe met 48 mannen bij wie hij net een PSA Prostaatkankertje heeft vastgesteld. "Mannen, jullie hebben allen kanker. Als ik jullie allen behandel zal 1 daarvan profijt hebben. Voor de andere 47 is er geen nut, maar ik kan vantevoren niet zeggen wie de geluksvogel is. Een groot deel van deze 47 zal geconfronteerd worden met impotentie, incontinentie en stricturen, ook is er kans dat 2 of 3 van de 47 een hartinfarct of longembolie krijgen tijdens of vlak na de operatie." Hoe denken jullie dat het zaaltje reageert?
De Pensioenplannen en Speerpunten van deze wereld individualiseren statistische data en geven er achter de gesloten deuren van hun spreekkamer met hun uitgestreken smoelen precies die draai aan die hen op dat moment uitkomt. Is de operatierobot volgeboekt? Dan parkereren we de patient tijdelijk in PRIAS. Staat de robot stil? Dan trekken we een bedenkelijk gezicht gevolgd door de blijde boodschap: "wij kunnen U direct helpen."
Er is nogal wat verontwaardiging over bank CEO's die zich verrijkten door fancy financiele innovaties. De urologen zijn nog een categorie erger. Het kopen van financieel produkt blijft min of meer vrijwillig. Een doodvonnis suggereren, de halve waarheid vertellen en dan zeggen dat behandeling noodzakelijk is, is niet zo vrijblijvend.
Gezonde mannen laten zich en masse impotent en incontinent maken in de veronderstelling dat ze geholpen worden. Als de waarheid tot de massa doordringt kunnen er nog gekke dingen gebeuren....
13 maart 2010
10 maart 2010
Gaan we dat pikken: 8
"Breng me alsjeblieft naar Ilse"
Deel 1: hier
Jansen keek vertwijfeld om zich heen. De hele wachtkamer zat in gespannen afwachting van wat nu zou gebeuren. Nogmaals klonk "Jansen 12-01-1951" Een ten hemel schreiende gil galmde door de wachtkamer. Het was Boukje weer. PSA Prostaatkankertjes was bang dat ze een acute kinderpsychose kreeg.
Jansen deed een paar stappen terug. De Security employees kwamen nu met grote schreden op hem af. Toen ze Jansen tot op een paar meter genaderd waren sprong Ricardo tussen hen in. "Wat zijn de heren van plan?" De employees maakten pas op de plaats. Ze keken in de ogen van Ricardo en zagen onmiddelijk dat ze hier met een professionele vechtgorilla te doen hadden. Ze maakten rechtsomkeert richting spreekkamer.
Terwijl ze terugliepen belden ze de meldkamer om extra versterking categorie A. Eenmaal weer in Speerpunts kamer ging meteen het rode lampje branden. Op hetzelfde moment kwamen uit verschillende richtingen de scootertjes van de Penjaga's op de Mannenkliniek aangesneld. Socrates werd met een taxi opgehaald en zou wat later arriveren.
Ricardo bracht Jansen in veiligheid en maande de wachtkamer tot rust. Toen het weer kalm geworden was kon Harm weer verder gaan. "Bij kankers in andere organen doet de arts pas verder onderzoek als er een knobbel is gevoeld, als er op een foto iets verdachts te zien is of als de patient symptomen heeft. De biopsie die nodig is om het vermoeden op kanker te bevestigen wordt altijd gedaan uit de knobbel of uit het fotografisch verdachte gebied. Behalve bij een PSA Prostaatkankertje, daar voelt men niets, is er op de foto niets te zien, heeft de patient niets maar prikt men blind met 6 en liefst meer naalden de prostaat aan. Met een zeer hoge pakkans want geen ander orgaan zit van nature zo vol met kanker als de prostaat."
De hele wachtkamer lag aan de voeten van Harm die zo rustig en verstandig sprak. Ricardo keek met trots naar hem. Hier stond de nieuwe Manusama, dacht hij. Boukje was iets rustiger geworden maar nog steeds niet goed. Ze lag verslapt in de armen van PSA Prostaatkankertjes met af en toe korte snikjes. "Wat moeten we doen? vroeg hij. "Breng me alsjeblieft naar Ilse", zei Boukje met een zwak stemmetje en zo gebeurde het.
Op het moment dat PSA Prostaatkankertjes met Boukje wegreedt arriveerden de eerste scootertjes bij de mannenkliniek.
(wordt vervolgd)
"Breng me alsjeblieft naar Ilse"
Deel 1: hier
Jansen keek vertwijfeld om zich heen. De hele wachtkamer zat in gespannen afwachting van wat nu zou gebeuren. Nogmaals klonk "Jansen 12-01-1951" Een ten hemel schreiende gil galmde door de wachtkamer. Het was Boukje weer. PSA Prostaatkankertjes was bang dat ze een acute kinderpsychose kreeg.
Jansen deed een paar stappen terug. De Security employees kwamen nu met grote schreden op hem af. Toen ze Jansen tot op een paar meter genaderd waren sprong Ricardo tussen hen in. "Wat zijn de heren van plan?" De employees maakten pas op de plaats. Ze keken in de ogen van Ricardo en zagen onmiddelijk dat ze hier met een professionele vechtgorilla te doen hadden. Ze maakten rechtsomkeert richting spreekkamer.
Terwijl ze terugliepen belden ze de meldkamer om extra versterking categorie A. Eenmaal weer in Speerpunts kamer ging meteen het rode lampje branden. Op hetzelfde moment kwamen uit verschillende richtingen de scootertjes van de Penjaga's op de Mannenkliniek aangesneld. Socrates werd met een taxi opgehaald en zou wat later arriveren.
Ricardo bracht Jansen in veiligheid en maande de wachtkamer tot rust. Toen het weer kalm geworden was kon Harm weer verder gaan. "Bij kankers in andere organen doet de arts pas verder onderzoek als er een knobbel is gevoeld, als er op een foto iets verdachts te zien is of als de patient symptomen heeft. De biopsie die nodig is om het vermoeden op kanker te bevestigen wordt altijd gedaan uit de knobbel of uit het fotografisch verdachte gebied. Behalve bij een PSA Prostaatkankertje, daar voelt men niets, is er op de foto niets te zien, heeft de patient niets maar prikt men blind met 6 en liefst meer naalden de prostaat aan. Met een zeer hoge pakkans want geen ander orgaan zit van nature zo vol met kanker als de prostaat."
De hele wachtkamer lag aan de voeten van Harm die zo rustig en verstandig sprak. Ricardo keek met trots naar hem. Hier stond de nieuwe Manusama, dacht hij. Boukje was iets rustiger geworden maar nog steeds niet goed. Ze lag verslapt in de armen van PSA Prostaatkankertjes met af en toe korte snikjes. "Wat moeten we doen? vroeg hij. "Breng me alsjeblieft naar Ilse", zei Boukje met een zwak stemmetje en zo gebeurde het.
Op het moment dat PSA Prostaatkankertjes met Boukje wegreedt arriveerden de eerste scootertjes bij de mannenkliniek.
(wordt vervolgd)
04 maart 2010
Gaan we dat pikken? 7
"Ja Ricardo hier, het is hier onrustig aan het worden"
"Maar ventje, wij hebben kanker. Kanker met een grote K." De kleine Harm, net 12, zat in kleermakerszit op een tafel met om hem heen een aantal verbaasde en nieuwsgierige mannen.
"Nee, jullie wordt gezegd dat je kanker hebt, maar hebben jullie een klacht, een symptoom, pijn? Zijn jullie ziek? De mannen keken elkaar aan, niemand van hen had ergens last van. "Maar je mag toch aannemen dat wat de dokter zegt klopt." zei een man op iets te hoge toon. Ricardo die er vlak bij stond deed een stapje naar voren en maakte een dimmend gebaar. "Tja, in zekere zin klopt het ook wel, vervolgde Harm, but.... als je sectie verricht op overleden mannen dan vind je bij 30ers en 40ers bij 1 op de 3 kanker in de prostaat oplopend tot 9 op de 10 bij 80-plussers. En niemand had daar ooit klachten van." Ricardo showde het publiek op een Netbook de bijbehorende evidence, hiero en hiero. "Bijna alle tumoren die de Professor bij jullie diagnostiseert zijn dergelijke kankertjes. Jullie hebben dus meestal geen Kanker maar een kankertje met een klein kaatje."
"Toch sterven er mannen aan prostaatkanker." merkte iemand op."Klopt, zei Harm, maar dat zijn nu precies de tumoren die de Professor meestal niet vindt met z'n jaarlijkse PSA controles. Bij de eerste controle ligt het PSA onder Speerpunts hypermoderne afkapwaarde van 2,5 ng/ml. Maar de PSA verdubbelingstijd van deze agressieve dingen is zo kort dat bij de volgende controle het PSA al zo hoog is geworden dat een robotoperatie sowieso futiel is. Niet zelden geven deze wilde katten tussen 2 controles in al symptomen, dit in tegenstelling tot de huispoesjes waar Speerpunt zo druk over doet.
Precies op dat moment kwam Welgemoed met Boukje in z'n armen weer de wachtruimte in. Boukje krijste nu als een speenvarken. Haar gekerm ging door merg en been. Het was zo hard dat niemand Harm nog kon verstaan. Ricardo snelde op Welgemoed af en nam Boukje meteen van hem over. Toen ze enigszins bedaard was gaf hij haar door aan PSA Prostaatkankertjes die haar verder kalmeerde. Ricardo pakte de telefoon: "Ja Ricardo hier, ik zit hier op een of andere Mannenkliniek en het is hier onrustig aan het worden. Ze hebben Boukje waarschijnlijk beledigd. Kan Socrates komen? En stuur ook wat scootertjes."
Ook op ongeveer hetzelfde moment overlegde Professor Eugene Speerpunt met de employees Totaal Ontzorging BV. "Het gaat om dat kreisende kind, dat jochie en die lange kale man die zichzelf Dokter Prostaatkankertjes noemt. En dan loopt er nog een soort Bokito rond die er volgens mij ook bijhoort. Zorg dat ze verdwijnen. En om duidelijk te maken dat hier orde heerst wil ik dat jullie voor mij de volgende patient naar binnen roepen, de heer Jansen geboren 12-01-51."
De employees verlieten de spreekkamer en 1 van hen beval: "Jansen, 12-01-51"
Jansen aarzelde......
(wordt vervolgd)
"Ja Ricardo hier, het is hier onrustig aan het worden"
"Maar ventje, wij hebben kanker. Kanker met een grote K." De kleine Harm, net 12, zat in kleermakerszit op een tafel met om hem heen een aantal verbaasde en nieuwsgierige mannen.
"Nee, jullie wordt gezegd dat je kanker hebt, maar hebben jullie een klacht, een symptoom, pijn? Zijn jullie ziek? De mannen keken elkaar aan, niemand van hen had ergens last van. "Maar je mag toch aannemen dat wat de dokter zegt klopt." zei een man op iets te hoge toon. Ricardo die er vlak bij stond deed een stapje naar voren en maakte een dimmend gebaar. "Tja, in zekere zin klopt het ook wel, vervolgde Harm, but.... als je sectie verricht op overleden mannen dan vind je bij 30ers en 40ers bij 1 op de 3 kanker in de prostaat oplopend tot 9 op de 10 bij 80-plussers. En niemand had daar ooit klachten van." Ricardo showde het publiek op een Netbook de bijbehorende evidence, hiero en hiero. "Bijna alle tumoren die de Professor bij jullie diagnostiseert zijn dergelijke kankertjes. Jullie hebben dus meestal geen Kanker maar een kankertje met een klein kaatje."
"Toch sterven er mannen aan prostaatkanker." merkte iemand op."Klopt, zei Harm, maar dat zijn nu precies de tumoren die de Professor meestal niet vindt met z'n jaarlijkse PSA controles. Bij de eerste controle ligt het PSA onder Speerpunts hypermoderne afkapwaarde van 2,5 ng/ml. Maar de PSA verdubbelingstijd van deze agressieve dingen is zo kort dat bij de volgende controle het PSA al zo hoog is geworden dat een robotoperatie sowieso futiel is. Niet zelden geven deze wilde katten tussen 2 controles in al symptomen, dit in tegenstelling tot de huispoesjes waar Speerpunt zo druk over doet.
Precies op dat moment kwam Welgemoed met Boukje in z'n armen weer de wachtruimte in. Boukje krijste nu als een speenvarken. Haar gekerm ging door merg en been. Het was zo hard dat niemand Harm nog kon verstaan. Ricardo snelde op Welgemoed af en nam Boukje meteen van hem over. Toen ze enigszins bedaard was gaf hij haar door aan PSA Prostaatkankertjes die haar verder kalmeerde. Ricardo pakte de telefoon: "Ja Ricardo hier, ik zit hier op een of andere Mannenkliniek en het is hier onrustig aan het worden. Ze hebben Boukje waarschijnlijk beledigd. Kan Socrates komen? En stuur ook wat scootertjes."
Ook op ongeveer hetzelfde moment overlegde Professor Eugene Speerpunt met de employees Totaal Ontzorging BV. "Het gaat om dat kreisende kind, dat jochie en die lange kale man die zichzelf Dokter Prostaatkankertjes noemt. En dan loopt er nog een soort Bokito rond die er volgens mij ook bijhoort. Zorg dat ze verdwijnen. En om duidelijk te maken dat hier orde heerst wil ik dat jullie voor mij de volgende patient naar binnen roepen, de heer Jansen geboren 12-01-51."
De employees verlieten de spreekkamer en 1 van hen beval: "Jansen, 12-01-51"
Jansen aarzelde......
(wordt vervolgd)
02 maart 2010
Gaan we dat pikken? 6
Dikke tranen biggelden over haar ontroostbare gezicht
Boukje drukte een Ipod voor Speerpunts neus met op het scherm de bekende PSA Prostaatkankertjes driedubbelcheck pagina. Speerpunt duwde de Ipod weg. "Dit bedoel ik nou, helemaal gek word ik van al dat Internetgedoe. De eerste de beste waanzinnige dumpt z'n stuff op het net en kleine kinderen gaan hier, in mijn spreekkamer godbeterhet, voor doktertje spelen. Zegt u het maar meneer Welgemoed, gaan we een biopsie doen of luistert u naar dat kleine zwarte ding?"
"Ach meneer Speerpunt, wat zal ik zeggen? Dat u geen manieren heeft en u tot nu toe alleen nog maar op uw schermpje heeft gekeken in plaats van naar mij? Of dat die hypermodern verlaagde afkapwaarde van je er alleen maar is om de produktie van je hypermoderne robot te maximaliseren?" Boukje barstte in tranen uit en voegde er schreiend aan toe. "Of dat je blinde biopsieen 1 van de 3 tumortjes missen en als je ze toevallig wel raakt je Gleasonscore in de helft van de gevallen verkeerd is en dat het je allemaal nog geen ruk kan schelen ook." Dikke tranen biggelden over haar ontroostbare gezicht. Welgemoed had Boukje maar op schoot genomen en keek Speerpunt verwijtend aan. "Heb je nou je zin?" De anders altijd zo vlotte Speerpunt zat nu verstijfd en lijkbleek in z'n stoel. Speerpunt strekte z'n arm en liet die langzaam naar boven komen wijzend naar de deur. En ook heel langzaam en voor Speerpunts doen zeer zacht: "Wilt... U... nu... direct... de... spreekkamer... verlaten... en hier... never... ever... nog... een... stap... zetten." Dit veroorzaakte een nieuwe stortvloed van tranen met daartussendoor een aantal verwensingen met een zo hoog $%&@# karakter, dat PSA Prostaatkankertjes ze hier niet durft op te schrijven. Welgemoed tilde de schreiende Boukje op en verliet het toneel. Precies op het ogenblik dat ze deur openden liepen de 2 door Speerpunt bestelde Security employees van Magma Totaal Ontzorgers BV naar binnen.
Meanwhile maakte Harm een praatje met enkele verontruste prostaatkankertjes patienten in de wachtkamer...
(wordt vervolgd)
Dikke tranen biggelden over haar ontroostbare gezicht
Boukje drukte een Ipod voor Speerpunts neus met op het scherm de bekende PSA Prostaatkankertjes driedubbelcheck pagina. Speerpunt duwde de Ipod weg. "Dit bedoel ik nou, helemaal gek word ik van al dat Internetgedoe. De eerste de beste waanzinnige dumpt z'n stuff op het net en kleine kinderen gaan hier, in mijn spreekkamer godbeterhet, voor doktertje spelen. Zegt u het maar meneer Welgemoed, gaan we een biopsie doen of luistert u naar dat kleine zwarte ding?"
"Ach meneer Speerpunt, wat zal ik zeggen? Dat u geen manieren heeft en u tot nu toe alleen nog maar op uw schermpje heeft gekeken in plaats van naar mij? Of dat die hypermodern verlaagde afkapwaarde van je er alleen maar is om de produktie van je hypermoderne robot te maximaliseren?" Boukje barstte in tranen uit en voegde er schreiend aan toe. "Of dat je blinde biopsieen 1 van de 3 tumortjes missen en als je ze toevallig wel raakt je Gleasonscore in de helft van de gevallen verkeerd is en dat het je allemaal nog geen ruk kan schelen ook." Dikke tranen biggelden over haar ontroostbare gezicht. Welgemoed had Boukje maar op schoot genomen en keek Speerpunt verwijtend aan. "Heb je nou je zin?" De anders altijd zo vlotte Speerpunt zat nu verstijfd en lijkbleek in z'n stoel. Speerpunt strekte z'n arm en liet die langzaam naar boven komen wijzend naar de deur. En ook heel langzaam en voor Speerpunts doen zeer zacht: "Wilt... U... nu... direct... de... spreekkamer... verlaten... en hier... never... ever... nog... een... stap... zetten." Dit veroorzaakte een nieuwe stortvloed van tranen met daartussendoor een aantal verwensingen met een zo hoog $%&@# karakter, dat PSA Prostaatkankertjes ze hier niet durft op te schrijven. Welgemoed tilde de schreiende Boukje op en verliet het toneel. Precies op het ogenblik dat ze deur openden liepen de 2 door Speerpunt bestelde Security employees van Magma Totaal Ontzorgers BV naar binnen.
Meanwhile maakte Harm een praatje met enkele verontruste prostaatkankertjes patienten in de wachtkamer...
(wordt vervolgd)
26 februari 2010
Gaan we dat pikken? 5
Gitzwarte ogen recht op z'n gezicht
Nu de ERSPC spindoctors, copywriters, communicatieadviseurs en andere oppoetsers er na bijna elf maanden nog steeds niet in geslaagd zijn een voor de redaktieraad van het New England Journal of Medicine acceptabele zg Quality of Life tekst te produceren, waardoor PSA Prostaatkankertjes nog steeds niet de definitieve eindrekening kan opmaken, gaan we voorlopig verder met de mannnenkliniek van Eugene Speerpunt.
Voor deel 1 hierheen
PSA Prostaatkankertjes vond met Harm en Boukje een plaatsje in de wachtkamer. Zodra ze gingen zitten stonden de 2 patienten aan weerszijde van hen verontwaardigd op. "Zonde van die kinderen", zei de ene. De andere was rood aangelopen en mompelde iets van Schande. Hun plaatsen werden direct ingenomen door 2 andere heren die een stuk vriendelijker deden. Ricardo ijsbeerde tussen de patienten door en begon in ongunstige zin de aandacht te trekken.
PSA Prostaatkankertjes liet z'n ogen dwalen door de wachtruimte. Overal hingen gigantische high design posters met indringende portretfoto's van Speerpunt en collega's met newspeak testimonials als "Ik ben Eugene Speerpunt en voor mij geldt maar een zaak en dat is kwaliteit", "Ik ben Harry Houthakker en ik ga voor integratie door integriteit" of "Ik ben Marloes Matenaaister en innoveren is helemaal mijn ding" altijd afgetiteld met UroMax Mannenkliniek. De portretten waren verbonden door een soort strips waarop de bekende leugen "Wij van de Uromax Mannenkliniek verlagen de sterfte aan prostaatkanker met zeker 30%." Ricardo zag dat PSA Prostaatkankertjes braakneigingen kreeg en hield hem een zakje voor, ondertussen de wachtkamer scherp in de gaten houdend.
De deur van de spreekkamer ging open en Speerpunt kwam naar buiten. Hij zag nog geen Security, er zat niets anders op dan toch maar te beginnen. "Meneer Welgemoed, komt u verder?" Welgemoed stond op maar liep niet richting Speerpunt maar naar Boukje. "Zeg meisje, wil jij als kritische begeleidster met me mee de spreekkamer in?" Boukje keek naar PSA Prostaatkankertjes die een goedkeurend knikje gaf. "OK", zei Boukje.
"Meneer Welgemoed", herhaalde Speerpunt nu enigszins geprikkeld. De heer Welgemoed nam Boukje bij de hand. De kleine meid richtte haar gitzwarte ogen recht op het gezicht van Speerpunt die hiervan een koude rilling kreeg. Het gezelschap ging de spreekkamer binnen en nam plaats. Speerpunt, vast besloten er een snel eind aan te draaien, keek op z'n scherm en zei: "Nou dat is dan een eenvoudige zaak, u heeft een PSA van 2,6, ruim een tiende boven onze hypermoderne afkapwaarde van 2,5. Ik zal u een briefje meegeven voor een biopsie." Speerpunt stak z'n hand al uit maar nu stond Boukje op: "Ho, ho, ho, Speerpuntprofessor, voor we uberhaubt aan biopsieen gaan denken moet er eerst gedriedubbelcheckt worden vanwege normale fysiologische schommelingen, weet je wel. Kijk anders hiero nog eens." Welgemoed keek Speerpunt vragend aan, er sprak weinig begrip uit zijn blik....
(wordt vervolgd)
Gitzwarte ogen recht op z'n gezicht
Nu de ERSPC spindoctors, copywriters, communicatieadviseurs en andere oppoetsers er na bijna elf maanden nog steeds niet in geslaagd zijn een voor de redaktieraad van het New England Journal of Medicine acceptabele zg Quality of Life tekst te produceren, waardoor PSA Prostaatkankertjes nog steeds niet de definitieve eindrekening kan opmaken, gaan we voorlopig verder met de mannnenkliniek van Eugene Speerpunt.
Voor deel 1 hierheen
PSA Prostaatkankertjes vond met Harm en Boukje een plaatsje in de wachtkamer. Zodra ze gingen zitten stonden de 2 patienten aan weerszijde van hen verontwaardigd op. "Zonde van die kinderen", zei de ene. De andere was rood aangelopen en mompelde iets van Schande. Hun plaatsen werden direct ingenomen door 2 andere heren die een stuk vriendelijker deden. Ricardo ijsbeerde tussen de patienten door en begon in ongunstige zin de aandacht te trekken.
PSA Prostaatkankertjes liet z'n ogen dwalen door de wachtruimte. Overal hingen gigantische high design posters met indringende portretfoto's van Speerpunt en collega's met newspeak testimonials als "Ik ben Eugene Speerpunt en voor mij geldt maar een zaak en dat is kwaliteit", "Ik ben Harry Houthakker en ik ga voor integratie door integriteit" of "Ik ben Marloes Matenaaister en innoveren is helemaal mijn ding" altijd afgetiteld met UroMax Mannenkliniek. De portretten waren verbonden door een soort strips waarop de bekende leugen "Wij van de Uromax Mannenkliniek verlagen de sterfte aan prostaatkanker met zeker 30%." Ricardo zag dat PSA Prostaatkankertjes braakneigingen kreeg en hield hem een zakje voor, ondertussen de wachtkamer scherp in de gaten houdend.
De deur van de spreekkamer ging open en Speerpunt kwam naar buiten. Hij zag nog geen Security, er zat niets anders op dan toch maar te beginnen. "Meneer Welgemoed, komt u verder?" Welgemoed stond op maar liep niet richting Speerpunt maar naar Boukje. "Zeg meisje, wil jij als kritische begeleidster met me mee de spreekkamer in?" Boukje keek naar PSA Prostaatkankertjes die een goedkeurend knikje gaf. "OK", zei Boukje.
"Meneer Welgemoed", herhaalde Speerpunt nu enigszins geprikkeld. De heer Welgemoed nam Boukje bij de hand. De kleine meid richtte haar gitzwarte ogen recht op het gezicht van Speerpunt die hiervan een koude rilling kreeg. Het gezelschap ging de spreekkamer binnen en nam plaats. Speerpunt, vast besloten er een snel eind aan te draaien, keek op z'n scherm en zei: "Nou dat is dan een eenvoudige zaak, u heeft een PSA van 2,6, ruim een tiende boven onze hypermoderne afkapwaarde van 2,5. Ik zal u een briefje meegeven voor een biopsie." Speerpunt stak z'n hand al uit maar nu stond Boukje op: "Ho, ho, ho, Speerpuntprofessor, voor we uberhaubt aan biopsieen gaan denken moet er eerst gedriedubbelcheckt worden vanwege normale fysiologische schommelingen, weet je wel. Kijk anders hiero nog eens." Welgemoed keek Speerpunt vragend aan, er sprak weinig begrip uit zijn blik....
(wordt vervolgd)
17 februari 2010
Gaan we dat pikken? 4
Een kijkje op de UroMax poli
In afwachting van de zg ERSPC Quality of Life studie, die eerst in de zomer van 2009, daarna in het najaar zou uitkomen en nu ergens dit jaar wordt verwacht en waar waarschijnlijk enorme problemen mee zijn, pakken we de draad van "Gaan we dat pikken?" weer op. Ga eerst hierheen voor deel 1.
Professor Eugene Speerpunt loopt met grote stappen door de gang en verheft z'n stem. "Ik heb echt geen tijd voor je miezerige praatjes tegen de vooruitgang. Ik heb een uitpuilende wachtkamer vol prostaatkankerpatienten. Die vragen om hulp en die wil ik graag bieden als je het tenminste goed vindt."
PSA Prostaatkankertjes die hem nauwelijks bij kan houden, geflankeerd door Harm en Boukje, zegt: "Noem je het achterna zitten en opjagen van onschuldige tumortjes vooruitgang?" Achter het drietal loopt Ricardo met een bedenkelijk gezicht.
Speerpunt is inmiddels in de wachtruimte aangekomen en houdt even stil. Hij spreekt zo hard dat iedereen het hoort, blijkbaar om indruk te maken. "Wij redden levens maar jij geeft in je nihilisme nergens om. Het maakt je niet uit dat mannen kermend van pijn een verschrikkelijke dood sterven."
Hier laat PSA Prostaatkankertjes zich niet door afschepen."Je dramatiseert op onuitstaanbare wijze. En het zou me niets verbazen als je krenterig bent met Morfine. Verder redt je geen of maar heel weinig levens en ruineer je een veelvoud."
De mensen in de wachtkamer schuiven ongemakkelijk op hun stoel. Ricardo houdt de sitatie nauwlettend in de gaten.
"Laat me nu met rust wil je, je ziet ik heb een wachtkamer vol prostaatkankerpatienten."
"Gezonde mannen zult u bedoelen, waar u grote aantallen incontinentie-, impotentie- en strictuurpatienten van gaat maken of al van hebt gemaakt, snerpt Boukje die ineens naar voren schiet, dit dan nog afgezien van hartinfarcten en longembolieen die u veroorzaakt en die fataal kunnen aflopen."
Overrompeld door zoveel expressiviteit zegt Speerpunt:
"Zeg klein bijdehandje, je hebt zeker nog nooit van Active Surveillance gehoord, he."
Harm lacht hem hierop recht in z'n gezicht uit: "over die kafkaeske Polizeiterm is al een halve blog over volgeschreven. Uiteindelijk gaat de helft tot een derde binnen 5 jaar alsnog onder het mes en wordt van de andere helft de prostaat kapotgeprikt door al je blinde herhalingsbiopsieen.
Speerpunt snelt nu de spreekkamer in, smakt de deur hard achter zich dicht en pakt direct de telefoon.
"Ja, Speerpunt hier, graag snel Security op de UroMax poli, ik heb hier een gevaarlijke gek met twee agressieve allochtone hangjongeren."
(wordt vervolgd)
Een kijkje op de UroMax poli
In afwachting van de zg ERSPC Quality of Life studie, die eerst in de zomer van 2009, daarna in het najaar zou uitkomen en nu ergens dit jaar wordt verwacht en waar waarschijnlijk enorme problemen mee zijn, pakken we de draad van "Gaan we dat pikken?" weer op. Ga eerst hierheen voor deel 1.
Professor Eugene Speerpunt loopt met grote stappen door de gang en verheft z'n stem. "Ik heb echt geen tijd voor je miezerige praatjes tegen de vooruitgang. Ik heb een uitpuilende wachtkamer vol prostaatkankerpatienten. Die vragen om hulp en die wil ik graag bieden als je het tenminste goed vindt."
PSA Prostaatkankertjes die hem nauwelijks bij kan houden, geflankeerd door Harm en Boukje, zegt: "Noem je het achterna zitten en opjagen van onschuldige tumortjes vooruitgang?" Achter het drietal loopt Ricardo met een bedenkelijk gezicht.
Speerpunt is inmiddels in de wachtruimte aangekomen en houdt even stil. Hij spreekt zo hard dat iedereen het hoort, blijkbaar om indruk te maken. "Wij redden levens maar jij geeft in je nihilisme nergens om. Het maakt je niet uit dat mannen kermend van pijn een verschrikkelijke dood sterven."
Hier laat PSA Prostaatkankertjes zich niet door afschepen."Je dramatiseert op onuitstaanbare wijze. En het zou me niets verbazen als je krenterig bent met Morfine. Verder redt je geen of maar heel weinig levens en ruineer je een veelvoud."
De mensen in de wachtkamer schuiven ongemakkelijk op hun stoel. Ricardo houdt de sitatie nauwlettend in de gaten.
"Laat me nu met rust wil je, je ziet ik heb een wachtkamer vol prostaatkankerpatienten."
"Gezonde mannen zult u bedoelen, waar u grote aantallen incontinentie-, impotentie- en strictuurpatienten van gaat maken of al van hebt gemaakt, snerpt Boukje die ineens naar voren schiet, dit dan nog afgezien van hartinfarcten en longembolieen die u veroorzaakt en die fataal kunnen aflopen."
Overrompeld door zoveel expressiviteit zegt Speerpunt:
"Zeg klein bijdehandje, je hebt zeker nog nooit van Active Surveillance gehoord, he."
Harm lacht hem hierop recht in z'n gezicht uit: "over die kafkaeske Polizeiterm is al een halve blog over volgeschreven. Uiteindelijk gaat de helft tot een derde binnen 5 jaar alsnog onder het mes en wordt van de andere helft de prostaat kapotgeprikt door al je blinde herhalingsbiopsieen.
Speerpunt snelt nu de spreekkamer in, smakt de deur hard achter zich dicht en pakt direct de telefoon.
"Ja, Speerpunt hier, graag snel Security op de UroMax poli, ik heb hier een gevaarlijke gek met twee agressieve allochtone hangjongeren."
(wordt vervolgd)
05 februari 2010
Liefdevol Castrerend
George Berger in reactie op Prostaatkankertjes, mammobielkankertjes, heupjes en knietjes:
"The Prostate Police State uses techniques to get you to think that it's main goal is to help you."
Welke techniek? Hun techniek is wat ik zou willen noemen "liefdevol castrerend". Dit een is een bekend thema in de literatuur waarin vrouwen door overmatige zorgzaamheid iedere lust bij hun partner wegnemen. In de Urologische Politiestaat zien we een dergelijke pathologische zorgzaamheid maar hier is het begrip castratie niet soft maar hardcore: Meer dan de helft van mannen de een RP of radiotherapie ondergaan worden impotent.
Het meest beangstigende is dat wereldvreemde types als Herr Doctor Fritz Schreibtisch en Professor Pensioenplan ook nog eens werkelijk denken dat ze de patient een dienst bewijzen. Wie mijn commentaren over de ERSPC goed gelezen heeft weet dat 48 man behandeld moeten worden om na 9 jaar 1 sterfgeval te voorkomen. Dit constateren de onderzoekers zelf ook, maar zonder enige schaamte en als een matter of fact. De letselschade de 48 man aangedaan verdringen ze uit hun bewustzijn en ze fixereren zich op het ene leven dat ze (volgens hun rammelende statistieken) gered hebben. Zonder enig mededogen of bescheidenheid. Op hun patserige congressen presenteren ze, stijf van de adrenaline, hun miezerige eenzijdige modelberekeningen voor een gezelschap hielenlikkers en robotfabrikanten en wordt stelselmatig de debet zijde weggemoffeld. We wachten nog steeds op de Quality of Life study. (what's in a name!!)
Van de overheid als beschermer van het individu tegen deze Verbrecher hoeven we niets te verwachten. De ambtenaren van de Gezondheidsraad en VWS lopen aan het handje van Pensioenplan en vlijen zich met de gedachte dat ze deel uitmaken van een innovatief gezelschap. Wat we hier zien is een corporate/governmental swindle die verkocht wordt als zorg. Ook de NOS heeft zich voor het karretje laten spannen.
Dan nog iets. Het PSA-gebeuren is een internationale zaak en niet alleen een Nederlandse kwestie. Maar vergis je niet, het pushen en populariseren van PSA in Europa heeft z'n oorsprong in Rotterdam. Onder de dekmantel van Wetenschappelijk Onderzoek en ondermeer gesubsidieerd door het KWF overspoelt het ERSPC sinds het begin van de 90er jaren de medische vakpers met masserende artikelen gedompeld in een sfeer van "hoop en innovatie". Bijna steevast eindigen ze met de opmerking dat meer onderzoek nodig is. Dus let op, elke keer dat je de collectebus van het KWF vult verdwijnt een groot deel van je geld in de zakken van het Politbureau.
George Berger in reactie op Prostaatkankertjes, mammobielkankertjes, heupjes en knietjes:
"The Prostate Police State uses techniques to get you to think that it's main goal is to help you."
Welke techniek? Hun techniek is wat ik zou willen noemen "liefdevol castrerend". Dit een is een bekend thema in de literatuur waarin vrouwen door overmatige zorgzaamheid iedere lust bij hun partner wegnemen. In de Urologische Politiestaat zien we een dergelijke pathologische zorgzaamheid maar hier is het begrip castratie niet soft maar hardcore: Meer dan de helft van mannen de een RP of radiotherapie ondergaan worden impotent.
Het meest beangstigende is dat wereldvreemde types als Herr Doctor Fritz Schreibtisch en Professor Pensioenplan ook nog eens werkelijk denken dat ze de patient een dienst bewijzen. Wie mijn commentaren over de ERSPC goed gelezen heeft weet dat 48 man behandeld moeten worden om na 9 jaar 1 sterfgeval te voorkomen. Dit constateren de onderzoekers zelf ook, maar zonder enige schaamte en als een matter of fact. De letselschade de 48 man aangedaan verdringen ze uit hun bewustzijn en ze fixereren zich op het ene leven dat ze (volgens hun rammelende statistieken) gered hebben. Zonder enig mededogen of bescheidenheid. Op hun patserige congressen presenteren ze, stijf van de adrenaline, hun miezerige eenzijdige modelberekeningen voor een gezelschap hielenlikkers en robotfabrikanten en wordt stelselmatig de debet zijde weggemoffeld. We wachten nog steeds op de Quality of Life study. (what's in a name!!)
Van de overheid als beschermer van het individu tegen deze Verbrecher hoeven we niets te verwachten. De ambtenaren van de Gezondheidsraad en VWS lopen aan het handje van Pensioenplan en vlijen zich met de gedachte dat ze deel uitmaken van een innovatief gezelschap. Wat we hier zien is een corporate/governmental swindle die verkocht wordt als zorg. Ook de NOS heeft zich voor het karretje laten spannen.
Dan nog iets. Het PSA-gebeuren is een internationale zaak en niet alleen een Nederlandse kwestie. Maar vergis je niet, het pushen en populariseren van PSA in Europa heeft z'n oorsprong in Rotterdam. Onder de dekmantel van Wetenschappelijk Onderzoek en ondermeer gesubsidieerd door het KWF overspoelt het ERSPC sinds het begin van de 90er jaren de medische vakpers met masserende artikelen gedompeld in een sfeer van "hoop en innovatie". Bijna steevast eindigen ze met de opmerking dat meer onderzoek nodig is. Dus let op, elke keer dat je de collectebus van het KWF vult verdwijnt een groot deel van je geld in de zakken van het Politbureau.
Abonneren op:
Posts (Atom)
