Een incident uit 1993
Nieuw hier? ERSPC staat voor European Randomised Study for Prostate Cancer. Hier meer bijzonderheden.
In het begin van de jaren 90 had ik met een goede vriend in Haarlem een reclamebureau, ja jullie horen het goed een reclame bureau. Mijn compagnon was Commercial Director en ik was Creative Director. We deden promotie voor van alles en nog wat en het was erg gezellig. Tot we de Farma Communicatie Jaarprijs wonnen voor Nicotinell (nicotine pleister) van het toenmailge Ciba Geigy, toen was het afgelopen met de pret. Wat als een grapje was begonnen liep volledig uit de hand. Ineens was ons bureau HOT in reclameland. Stress! Klanten stonden in de rij, er werden dure autos aangeschaft, luxe directiesecretaresses binnengehaald evenals aantal snelle jongens voor traffic, media en accountmanagement. Het geld stroomde even hard binnen als het werd uitgegeven.
1 van de nieuwe klanten was het ERSPC. De opdracht was: bedenk een campagne om het ERSPC naamsbekendheid te geven en ontwikkel een internationale publiekscampagne voor de werving van een zo groot mogelijk aantal deelnemers voor onderzoek naar het nut van screening naar prostaatkanker. We vonden het wel chique een academische klant op de lijst te hebben, bovendien was dit internationaal met vliegreisjes, hotels etc en het ERSPC bulkte van het geld. Deep down under voelde ik wel meteen nattigheid waarschijnlijk ontspruitend aan het cliche dat je met prostaatkanker sterft en niet aan prostaatkanker. Verder wist ik op dat moment weinig van prostaatkanker en helemaal niets over PSA dat toen nog relatief nieuw was.
We kregen een maand de tijd om een dik pak papier door te spitten en met ideeen te komen, dit dan tussen alle bedrijvigheid door voor soep, inlegkruisjes en pretparken. Na het lezen van de neveneffecten van operaties en bestralingen had ik weinig zin in iets wervends, hooguit in iets voorlichtends. We ontwikkelden een sobere campagne waarvan we ook zelf moesten vaststellen dat het meer leek op een ernstige waarschuwing dan op een wervende uitnodiging. De verwachtingen van de Rotterdammers waren hooggespannen, ze waren immers in zee gegaan met een flitsend reclamebureau. Iedereen zat op het puntje van z'n stoel bij aanvang van de presentatie. De gezichten betrokken al snel bij het presenteren van de kartonnen. Toen de kartonnen over neveneffecten verschenen was de maat vol. We werden onderbroken en kregen te horen dat het absoluut niet de bedoeling was neveneffecten aan de orde te stellen. Hierop ontstond een bijzonder onaangename discussie die eindigde in een niet erg verheffende woordenwisseling. We verlieten vloekend de vergadering, de kartonnen achterlatend. Zoiets hadden we nog niet eerder meegemaakt.
Later dat jaar werd het bureau opgeheven. Dit had niet speciaal te maken met dit incident maar meer algemeen om welzijnsredenen en een hekel aan stress. We kwamen tot de conclusie dat geld inderdaad niet gelukkig maakt. Bepaalde klanten konden we doorschuiven waarvoor we nog een aardig bedrag ontvingen. Hierdoor kon ik een sabbatical nemen en me rustig bezinnen over de rest van mijn loopbaan.
Na een jaar niksen begon ik te malen over het ERSPC incident. Om hier vanaf te komen ging ik me verdiepen in prostaatkanker. Hoe meer ik er over las hoe groter m'n verontwaardiging werd over de onderneming van de Rotterdammers. Ik besloot een kritisch artikel te schrijven over de ERSPC trial, dat in 1995 verscheen in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (zie onder kopje publicatie rechter kolom, ver naar beneden scrollen). Toen verscheen Nicolaas Pierson op het toneel. ( zie Een Prettig Gesprek in rechterkolom) Bij hem was op 43-jarige leeftijd gemetastaseerde prostaatkanker geconstateerd, wat op die leeftijd een grote zeldzaamheid is. Ik werd z'n lijfarts en fungeerde daarnaast als inhoudsdeskundige voor malaria voor zijn bedrijf Siamdutch, producent van klamboes. Ik bleef me dus bezighouden met prostaatkanker maar dan wel met echte prostaatkanker en vooral met hormonale therapie daarvoor. In de rechter kolom (nog verder naar beneden scrollen onder het kopje nuttige links) staat een overzicht over hormaonale therapie van mijn hand. In 2007 overleed Pierson. Ik besloot de draad van 1995 weer op te pakken...
26 juli 2010
18 juli 2010
Gaan we dat pikken? 14
Big Deal
In aflevering 12 meldden we dat Socrates contact had gezocht met Toshiba en de Bank of Japan en de enthousiaste reactie daarop. Nu stond de bijeenkomst op het programma. Ga voor deel 1 hierheen, voor deel 13 hierheen.
De delegatie uit Japan bestond uit 3 personen, een arts uit Tokio, de Medical Director van Toshiba Europe en een bankier van de Bank of Japan. Oma deed met Ilse na binnenkomst van de Japanners eerst een rondleiding. De praktijkruimte, behandelkamer en ziekenzaaltje waren pas die nacht afgekomen. De Japanners waren onder de indruk en staken hun goedkeuring niet onder stoelen of banken. De sfeer was meteen uitstekend.
Daarna ging het gezelschap de spreekkamer in waar Socrates, voor de gelegenheid in een blauw pak, al had plaatsgenomen. De Japanners staken meteen van wal. De arts uit Tokio vertelde dat PSA Prostaatkankertjes in Japan razend populair was. Via PSA Ping Ping (de Japanse vertaling van PSA Prostaatkankertjes) wisten ze van het bestaan van Ilse en haar visie op de aanpak van prostaatkankertjes, die grote overeenkomsten vertoonde met de Japanse praktijk. Oma kwam binnen en schonk een kopje Japanse thee.
Nu nam de Medical Director van Toshiba Europe het woord. Hij betoogde met trillende stem dat z'n company grote schade leed doordat veel oudere werknemers PSA's kregen en vervolgens een Radicale Prostatectomie. Een aanzienlijk deel van z'n senior staf zat impotent en/of incontinent op kantoor als ze tenminste kwamen want het verzuim was onaanvaardbaar hoog. Met de voor Japanners typerende korte driftige zinnetjes maar dan in het engels "Ik zal het niet laten gebeuren dat types als Rampsnijder en Speerpunt ons bedrijf te gronde richten." Kort en goed kwam het er op neer dat Toshiba alle PSA gerelateerde zaken van haar medewerkers uit de Benelux, Duitsland en Frankrijk bij Ilse wilde onderbrengen. Hij schatte het aantal mannen dat in aanmerking zou komen op zo'n 50.
Vervolgens sprak de bankier. Hij deelde met een lachje mee dat de bank de 100000 Euro financiering die voorgeschoten was door de RMS zou overnemen tegen een rente van 0,25%. Verder dat ook Toyota, Sony en Honda zeer geinteresseerd waren. Glimlachend voegde hij er aan toe dat deze 3 firma's bij elkaar in Europa ongeveer 200x zo groot waren als het kleine Toshiba dwz omgerekend zo'n 10000 patienten ofwel 3 complete praktijken. Ilse keek naar het plafond, dat was wel een beetje veel van het goede. Ze keek Socrates aan. Socrates: "Dat is een behoorlijk aantal. Op het moment is het zo dat Ilse 500 eigen patienten meeneemt, maar ook hebben zich al 500 patienten van Speerpunt en 500 van Rampsnijder aangemeld. Er is dus nog plaats voor zo'n 1500 patienten." Ilse kwam er tussendoor en corrigeerde naar 1000 omdat ze ook nog wel wat lokale groei wilde en een beetje wetenschappelijk onderzoek. "Dat betekent dan zo ongeveer Toyota, Sony en Honda Nederland, kan ik dat offreren?" "No problem", zei Ilse, "wat we met de rest van Europa doen zien we later wel." flapte ze eruit. Socrates schrok van deze oprisping en gaf haar een flinke trap onder de tafel."Auw" Dit soort overmoedige grilligheid had ze wel vaker en kon veel verpesten. Hij richtte zich snel tot de arts uit Tokio en bedacht ter plekke: "Mevrouw Platinasumma bedoelt dat er op termijn 2 of 3 assistenten kunnen worden aangenomen en dat de achtertuin groot genoeg is voor extra spreek- en behandelkamers en uitbreiding van het ziekenhuisje. Ilse keek nu of ze het zelf bedacht had. "Juist ja" zei de bankier, bent u in staat binnen een maand hiervan een begroting te maken? Wij financieren het hele project" "Dat moet wel lukken", zei Socrates. De arts uit Tokio lichtte toe dat men er grote waarde aan hechtte de zaak te centraliseren. Patienten zouden met busjes met ongeveer 20 man tegelijk worden aangevoerd die dan tevens een korte vakantie in Nederland konden doorbrengen.
Op dat moment stormde Boukje gillend naar binnen (zie hier en hier over wat er met haar was gebeurd) recht in de schoot van Ilse. Met nog natte ogen en een rood gezicht deed het hoogbegaafde meisje haar relaas over de kliniek van Speerpunt in het engels. De Japanners waren verbijsterd en begonnen nu ook te huilen en niet zo'n beetje ook. "Hieraan stellen we onze employees niet langer bloot, never ever." Met een lach en een traan werden vervolgens de verschillende contracten en intentieverklaringen getekend.
Big Deal
In aflevering 12 meldden we dat Socrates contact had gezocht met Toshiba en de Bank of Japan en de enthousiaste reactie daarop. Nu stond de bijeenkomst op het programma. Ga voor deel 1 hierheen, voor deel 13 hierheen.
De delegatie uit Japan bestond uit 3 personen, een arts uit Tokio, de Medical Director van Toshiba Europe en een bankier van de Bank of Japan. Oma deed met Ilse na binnenkomst van de Japanners eerst een rondleiding. De praktijkruimte, behandelkamer en ziekenzaaltje waren pas die nacht afgekomen. De Japanners waren onder de indruk en staken hun goedkeuring niet onder stoelen of banken. De sfeer was meteen uitstekend.
Daarna ging het gezelschap de spreekkamer in waar Socrates, voor de gelegenheid in een blauw pak, al had plaatsgenomen. De Japanners staken meteen van wal. De arts uit Tokio vertelde dat PSA Prostaatkankertjes in Japan razend populair was. Via PSA Ping Ping (de Japanse vertaling van PSA Prostaatkankertjes) wisten ze van het bestaan van Ilse en haar visie op de aanpak van prostaatkankertjes, die grote overeenkomsten vertoonde met de Japanse praktijk. Oma kwam binnen en schonk een kopje Japanse thee.
Nu nam de Medical Director van Toshiba Europe het woord. Hij betoogde met trillende stem dat z'n company grote schade leed doordat veel oudere werknemers PSA's kregen en vervolgens een Radicale Prostatectomie. Een aanzienlijk deel van z'n senior staf zat impotent en/of incontinent op kantoor als ze tenminste kwamen want het verzuim was onaanvaardbaar hoog. Met de voor Japanners typerende korte driftige zinnetjes maar dan in het engels "Ik zal het niet laten gebeuren dat types als Rampsnijder en Speerpunt ons bedrijf te gronde richten." Kort en goed kwam het er op neer dat Toshiba alle PSA gerelateerde zaken van haar medewerkers uit de Benelux, Duitsland en Frankrijk bij Ilse wilde onderbrengen. Hij schatte het aantal mannen dat in aanmerking zou komen op zo'n 50.
Vervolgens sprak de bankier. Hij deelde met een lachje mee dat de bank de 100000 Euro financiering die voorgeschoten was door de RMS zou overnemen tegen een rente van 0,25%. Verder dat ook Toyota, Sony en Honda zeer geinteresseerd waren. Glimlachend voegde hij er aan toe dat deze 3 firma's bij elkaar in Europa ongeveer 200x zo groot waren als het kleine Toshiba dwz omgerekend zo'n 10000 patienten ofwel 3 complete praktijken. Ilse keek naar het plafond, dat was wel een beetje veel van het goede. Ze keek Socrates aan. Socrates: "Dat is een behoorlijk aantal. Op het moment is het zo dat Ilse 500 eigen patienten meeneemt, maar ook hebben zich al 500 patienten van Speerpunt en 500 van Rampsnijder aangemeld. Er is dus nog plaats voor zo'n 1500 patienten." Ilse kwam er tussendoor en corrigeerde naar 1000 omdat ze ook nog wel wat lokale groei wilde en een beetje wetenschappelijk onderzoek. "Dat betekent dan zo ongeveer Toyota, Sony en Honda Nederland, kan ik dat offreren?" "No problem", zei Ilse, "wat we met de rest van Europa doen zien we later wel." flapte ze eruit. Socrates schrok van deze oprisping en gaf haar een flinke trap onder de tafel."Auw" Dit soort overmoedige grilligheid had ze wel vaker en kon veel verpesten. Hij richtte zich snel tot de arts uit Tokio en bedacht ter plekke: "Mevrouw Platinasumma bedoelt dat er op termijn 2 of 3 assistenten kunnen worden aangenomen en dat de achtertuin groot genoeg is voor extra spreek- en behandelkamers en uitbreiding van het ziekenhuisje. Ilse keek nu of ze het zelf bedacht had. "Juist ja" zei de bankier, bent u in staat binnen een maand hiervan een begroting te maken? Wij financieren het hele project" "Dat moet wel lukken", zei Socrates. De arts uit Tokio lichtte toe dat men er grote waarde aan hechtte de zaak te centraliseren. Patienten zouden met busjes met ongeveer 20 man tegelijk worden aangevoerd die dan tevens een korte vakantie in Nederland konden doorbrengen.
Op dat moment stormde Boukje gillend naar binnen (zie hier en hier over wat er met haar was gebeurd) recht in de schoot van Ilse. Met nog natte ogen en een rood gezicht deed het hoogbegaafde meisje haar relaas over de kliniek van Speerpunt in het engels. De Japanners waren verbijsterd en begonnen nu ook te huilen en niet zo'n beetje ook. "Hieraan stellen we onze employees niet langer bloot, never ever." Met een lach en een traan werden vervolgens de verschillende contracten en intentieverklaringen getekend.
09 juli 2010
Dan verhogen we toch gewoon de premie?
Een tijdje geleden las ik in de Volkskrant het bericht dat in een zorginstelling de patienten moesten betalen voor een douche. Ook aan een begeleid wandelingetje in het park hing een prijskaartje. Regelmatig zijn er berichten over ondervoede en uitgedroogde bewoners, tekort aan personeel, verouderd materiaal en haveloze panden.
Even verderop wordt urenlang gepraat met mannen die niets mankeren over hun PSA en Gleason-cijfers. Volgens de nieuwste inzichten worden ook hun partners hierbij betrokken. Ze krijgen de keuze tussen een aantal peperdure opties die gelukkig volledig vergoed worden. Vervolgens krijgen de partners een dik pak papier mee naar huis vol "info" waar ze thuis hun hoofd over mogen breken. Daarna weer een nieuwe afspraak voor ellenlang babbelen over mogelijke scenarios. Conversaties met behulp van supercleane monitortjes waarop in mooie gekleurde grafieken te zien is wat er zou kunnen gebeuren als je niet doet wat de dokter zegt. Het heeft allemaal veel weg van de manier waarop tot voor kort woekerpolissen aan de man werden gebracht.
In dit commerciele luxecircuit gaat het nergens meer over. Patienten, letterlijk zij die lijden, zijn er niet. In plaats daarvan bange consumenten. Bange consumenten met een DBC (Diagnose Behandeling Combinatie). Aan deze DBC hangt een prijskaartje en een kwaliteitscertificaat.
Op basis van de DBC gaan de urologen in gesprek met de zorgverzekeraars. Uroloog A vraagt E 10000 voor een prostaatkankertje behandeld met een robotoperatie, Uroloog B E 12000. De prijs van uroloog B is echter inclusief partnerbegeleiding en 3 vervolg PSA's. Bovendien geeft hij 10% korting als een zorgverzekeraar meer dan 100 DBC's afneemt. Daartegen over staat dat Uroloog A liefst 30% korting geeft bij afname van meer dan 250 DBC's en de eerste gratis. Er moet keihard wordt onderhandeld worden. De uroloog laat zich bijstaan door een verkoopmanager en een jurist van het ziekenhuis dat ook belang heeft bij een succesvolle deal. Aan de andere kant van de tafel zitten een kwaliteitsdeskundige, een inkoopmanager en een boekhouder van de verzekeringsmaatschappij. Er zijn vaak meerdere vergaderingen nodig om tot een deal te komen.
Wie betaalt al deze bedrijvigheid? U! Het interesseert Menzis, Agis en Interpolis geen moer dat al deze vergaderingen geld kosten en de peperdure behandelingen niet of nauwelijks effect sorteren. Ze verhogen gewoon de premie die vervolgens verplicht geincasseerd wordt. Er wordt natuurlijk niet alleen over prostaatkankertjes vergaderd maar ook over andere fancy aandoeningen zoals diabetes 2 en adhd die gezien hun frequentie nog veel grotere kasstromen te weeg brengen.
Een lief oud vrouwtje, tegen haar wil opgenomen in een groezelige gezondheidsinrichting, klaagt over buikpijn. Er komt een soort dokter langs maar die kan niets vinden. Het lieve oude vrouwtje blijft klagen. Dit wordt het personeel teveel. Ze krijgt een flinke dosis tranquilizers en wordt nu stil. De kosteneffectiviteit van deze aanpak staat buiten kijf. Het lieve oude vrouwtje wil onder de douche. Geen probleem, maar eerst betalen.
Een tijdje geleden las ik in de Volkskrant het bericht dat in een zorginstelling de patienten moesten betalen voor een douche. Ook aan een begeleid wandelingetje in het park hing een prijskaartje. Regelmatig zijn er berichten over ondervoede en uitgedroogde bewoners, tekort aan personeel, verouderd materiaal en haveloze panden.
Even verderop wordt urenlang gepraat met mannen die niets mankeren over hun PSA en Gleason-cijfers. Volgens de nieuwste inzichten worden ook hun partners hierbij betrokken. Ze krijgen de keuze tussen een aantal peperdure opties die gelukkig volledig vergoed worden. Vervolgens krijgen de partners een dik pak papier mee naar huis vol "info" waar ze thuis hun hoofd over mogen breken. Daarna weer een nieuwe afspraak voor ellenlang babbelen over mogelijke scenarios. Conversaties met behulp van supercleane monitortjes waarop in mooie gekleurde grafieken te zien is wat er zou kunnen gebeuren als je niet doet wat de dokter zegt. Het heeft allemaal veel weg van de manier waarop tot voor kort woekerpolissen aan de man werden gebracht.
In dit commerciele luxecircuit gaat het nergens meer over. Patienten, letterlijk zij die lijden, zijn er niet. In plaats daarvan bange consumenten. Bange consumenten met een DBC (Diagnose Behandeling Combinatie). Aan deze DBC hangt een prijskaartje en een kwaliteitscertificaat.
Op basis van de DBC gaan de urologen in gesprek met de zorgverzekeraars. Uroloog A vraagt E 10000 voor een prostaatkankertje behandeld met een robotoperatie, Uroloog B E 12000. De prijs van uroloog B is echter inclusief partnerbegeleiding en 3 vervolg PSA's. Bovendien geeft hij 10% korting als een zorgverzekeraar meer dan 100 DBC's afneemt. Daartegen over staat dat Uroloog A liefst 30% korting geeft bij afname van meer dan 250 DBC's en de eerste gratis. Er moet keihard wordt onderhandeld worden. De uroloog laat zich bijstaan door een verkoopmanager en een jurist van het ziekenhuis dat ook belang heeft bij een succesvolle deal. Aan de andere kant van de tafel zitten een kwaliteitsdeskundige, een inkoopmanager en een boekhouder van de verzekeringsmaatschappij. Er zijn vaak meerdere vergaderingen nodig om tot een deal te komen.
Wie betaalt al deze bedrijvigheid? U! Het interesseert Menzis, Agis en Interpolis geen moer dat al deze vergaderingen geld kosten en de peperdure behandelingen niet of nauwelijks effect sorteren. Ze verhogen gewoon de premie die vervolgens verplicht geincasseerd wordt. Er wordt natuurlijk niet alleen over prostaatkankertjes vergaderd maar ook over andere fancy aandoeningen zoals diabetes 2 en adhd die gezien hun frequentie nog veel grotere kasstromen te weeg brengen.
Een lief oud vrouwtje, tegen haar wil opgenomen in een groezelige gezondheidsinrichting, klaagt over buikpijn. Er komt een soort dokter langs maar die kan niets vinden. Het lieve oude vrouwtje blijft klagen. Dit wordt het personeel teveel. Ze krijgt een flinke dosis tranquilizers en wordt nu stil. De kosteneffectiviteit van deze aanpak staat buiten kijf. Het lieve oude vrouwtje wil onder de douche. Geen probleem, maar eerst betalen.
28 juni 2010
Schuld en Boete
Inmiddels zitten we in de eindredaktionele fase van mijn stuk tegen het opsporen en behandelen van prostaatkankertjes. Het gaat hier om minimale aanpassingen die geen invloed hebben op de verschrikkelijk inhoud en de daaraan gekoppelde harde beschuldigingen aan het adres van de Rotterdamse urologen. Het commentaar zal op 7 september a.s. verschijnen in Huisarts en Wetenschap. In hetzelfde nummer krijgen de Rotterdammers gelegenheid voor een weerwoord. Tot m'n verrassing gaat dit niet geschreven worden door Professor Dr FH Schroder, hier beter bekend als Herr Dr Fritz Schreibtisch, maar door Professor Dr CH Bangma, hier berucht geworden als Professor Prostaat Pensioenplan. Dit is opmerkelijk want Herr Dr Fritz is de onderzoeksleider van het ERSPC en ook degene die op het NOS journaal woordvoerder was. Is hij kaltgestellt door Pensioenplan? We lusten Pensioenplan rauw en zijn zeer nieuwgierig naar de bochten waarin hij zich gaat wringen om z'n zwendel te verhullen.
De discussie met Pensioenplan vindt vervolgens plaats op de internetsite van H&W. Dit is een besloten site alleen toegankelijk voor leden. Ik heb de redactie verzocht het artikel 2 weken openbaar te houden zodat iedereen mee kan discussieren. Of dit gebeurt is nog afwachten en in onderhandeling, maar helemaal ongebruikelijk is dit niet bij maatschappelijk belangrijke artikelen waar ik het mijne ook toe reken, als ik zo vrij mag zijn.
Hoe dan ook het artikel zelf kan ik niet ook laten verschijnen op PSA Prostaatkankertjes omdat ik de copyrights overdraag aan H&W. Wat wel kan is uitgebreid citeren. Voor de trouwe PSA Prostaatkankertjes lezer zal de inhoud overigens niet verrassen. Wel geheel nieuw zijn m'n voorstellen om de Rotterdammers te STRAFFEN voor hun misdaden tegen de Nederlandse man. Rond 7 september zal ik deze straffen hier op PSA Prostaatkankertjes apart bespreken.
Nieuw hier en wil je weten waar het hier in hemelsnaam over gaat? Achtergronden hier en hier
Inmiddels zitten we in de eindredaktionele fase van mijn stuk tegen het opsporen en behandelen van prostaatkankertjes. Het gaat hier om minimale aanpassingen die geen invloed hebben op de verschrikkelijk inhoud en de daaraan gekoppelde harde beschuldigingen aan het adres van de Rotterdamse urologen. Het commentaar zal op 7 september a.s. verschijnen in Huisarts en Wetenschap. In hetzelfde nummer krijgen de Rotterdammers gelegenheid voor een weerwoord. Tot m'n verrassing gaat dit niet geschreven worden door Professor Dr FH Schroder, hier beter bekend als Herr Dr Fritz Schreibtisch, maar door Professor Dr CH Bangma, hier berucht geworden als Professor Prostaat Pensioenplan. Dit is opmerkelijk want Herr Dr Fritz is de onderzoeksleider van het ERSPC en ook degene die op het NOS journaal woordvoerder was. Is hij kaltgestellt door Pensioenplan? We lusten Pensioenplan rauw en zijn zeer nieuwgierig naar de bochten waarin hij zich gaat wringen om z'n zwendel te verhullen.
De discussie met Pensioenplan vindt vervolgens plaats op de internetsite van H&W. Dit is een besloten site alleen toegankelijk voor leden. Ik heb de redactie verzocht het artikel 2 weken openbaar te houden zodat iedereen mee kan discussieren. Of dit gebeurt is nog afwachten en in onderhandeling, maar helemaal ongebruikelijk is dit niet bij maatschappelijk belangrijke artikelen waar ik het mijne ook toe reken, als ik zo vrij mag zijn.
Hoe dan ook het artikel zelf kan ik niet ook laten verschijnen op PSA Prostaatkankertjes omdat ik de copyrights overdraag aan H&W. Wat wel kan is uitgebreid citeren. Voor de trouwe PSA Prostaatkankertjes lezer zal de inhoud overigens niet verrassen. Wel geheel nieuw zijn m'n voorstellen om de Rotterdammers te STRAFFEN voor hun misdaden tegen de Nederlandse man. Rond 7 september zal ik deze straffen hier op PSA Prostaatkankertjes apart bespreken.
Nieuw hier en wil je weten waar het hier in hemelsnaam over gaat? Achtergronden hier en hier
13 juni 2010
Gaan we dat pikken? 13
"Oma wilt u een kort roesje?"
Ga voor deel 1 hierheen, deel 12 hier.
Nog 1 week te gaan voor de opening van de praktijk. Er moest nog heel wat gebeuren. Maandag en dinsdag stonden in het teken van installeren van apparatuur, afregelen en elektriciteit. Geen eenvoudige klus. De manuals waren in het Frans waardoor Socrates, tussen de correspondentie met overheden, toezichthouders en advocaten door, ook als vertaler moest optreden. De kantelbare en verstelbare behandeltafel was in een mum van tijd geinstalleerd. Toen echter de stekker in het stopcontact ging bleef het ding in achterwaarts gekantelde toestand en op maximale hoogte vastzitten en dat bleef zo ook met de stekker eruit. Ricardo gaf er een trap tegen, maar niets. Toen Socrates een achtergebleven condensatortje vond in de doos was het probleem snel verholpen, maar het was wel al flink in de middag.
Ilse was met Oma net terug uit de stad. Ze hadden twee 2 meter hoge palmbomen besteld die later die dag nog bezorgd werden. 2 voor in de spreekkamer en 2 voor in de ziekenkamer. Terwijl Oma Tahoe Boontjes met Kip Kerrie ging maken en de boys bezig waren met het installeren van de narcose-unit, de operatielamp en de echoapparatuur ging Ilse naar boven. Ze nam de Japanse prostaatkanker-literatuur nog eens door (oa hier en hier en kijk ook hier) want later die week stond het belangrijke gesprek met Toshiba en de Banc of Japan op het programma. De Japanners kennende, zou het best eens kunnen zijn dat ze midden tussen de zakelijke onderwerpen aus Blauen hinein een scherpe vraag over prostaatkanker zou krijgen. Puur om haar te testen, nou dan zou ze wel even scoren. Toen ging haar Laptop uit en hoorde ze beneden een levendige discussie en een gilletje van Oma.
Ricardo: "Ik zeg je toch dat die unit heel kort 3000 Watt pakt bij het inschakelen, moet je vooral tegelijkertijd dat operatielicht aandoen ook zo'n 800 Watt plus de airco op volle toeren." Dennis: "Dat doe ik juist om te kijken wat er bij maximale belasting gebeurt." Hij zette de narcose unit uit, schakelde de groep weer in en zette nu ook de noodstroomvoorziening op standby. "Nu ga ik het weer doen, Ricardo," zei hij plagerig en hij zette de unit weer aan. Alles bleef nu functioneren met op het Display van de standby een gerustellend groen lichtje . "Zo dat weten we dan ook weer," zei Dennis triomfantelijk, "niet dat we nu altijd alles tegelijk aan moeten zetten, maar het kan dus eventueel wel." Ilse was er inmiddels ook bij komen staan en maakte Dennis een compliment. "En nu eens kijken of het apparaat het ook echt doet. Oma wilt u een kort roesje?" Maar Oma was nog druk met het eten. Ricardo, vaak al min of meer bedwelmd door het een of ander, bood zich aan. "Vooruit dan maar, ga maar liggen," zei Ilse. Ze drukte op een paar knopjes en sloot Ricardo aan op de vitale functies monitor. Vervolgens snoof ze zelf eerst even kort in het kapje en plaatste het daarna over Ricardo's mond en neus. Ze draaide het kraantje verder open en Ricardo zweefde weg. "Geef hem maar een flinke dosis", zei Appie, dat heeft hij wel verdiend." Ilse gaf nog wat extra. Alles functioneerde ook Ricardo. Na 5 minuten liet ze Ricardo weer bijkomen. Met rollende ogen en gelukzalig kreunend kwam hij langzaam weer bij. "Zo he, dat was heaven, dat gaan we vaker doen!" Ilse keek naar het plafond en deed er het zwijgen toe.
Aan tafel was men tevreden over de geboekte resultaten van die dag. Vooral over het effect van de groene palmen in de grotendeels blauwe spreekkamer was iedereen in z'n nopjes. "Ik hoef niet meer terug naar Ambon, als ik maar een uurtje per week in Ilses spreekkamer mag zitten", zei Oma. "En ik ook niet meer als ik hier wekelijks m'n roesje kan komen halen." Het was niet erg verstandig geweest Ricardo als vrijwilliger te nemen, bedacht Ilse zich.
"Oma wilt u een kort roesje?"
Ga voor deel 1 hierheen, deel 12 hier.
Nog 1 week te gaan voor de opening van de praktijk. Er moest nog heel wat gebeuren. Maandag en dinsdag stonden in het teken van installeren van apparatuur, afregelen en elektriciteit. Geen eenvoudige klus. De manuals waren in het Frans waardoor Socrates, tussen de correspondentie met overheden, toezichthouders en advocaten door, ook als vertaler moest optreden. De kantelbare en verstelbare behandeltafel was in een mum van tijd geinstalleerd. Toen echter de stekker in het stopcontact ging bleef het ding in achterwaarts gekantelde toestand en op maximale hoogte vastzitten en dat bleef zo ook met de stekker eruit. Ricardo gaf er een trap tegen, maar niets. Toen Socrates een achtergebleven condensatortje vond in de doos was het probleem snel verholpen, maar het was wel al flink in de middag.
Ilse was met Oma net terug uit de stad. Ze hadden twee 2 meter hoge palmbomen besteld die later die dag nog bezorgd werden. 2 voor in de spreekkamer en 2 voor in de ziekenkamer. Terwijl Oma Tahoe Boontjes met Kip Kerrie ging maken en de boys bezig waren met het installeren van de narcose-unit, de operatielamp en de echoapparatuur ging Ilse naar boven. Ze nam de Japanse prostaatkanker-literatuur nog eens door (oa hier en hier en kijk ook hier) want later die week stond het belangrijke gesprek met Toshiba en de Banc of Japan op het programma. De Japanners kennende, zou het best eens kunnen zijn dat ze midden tussen de zakelijke onderwerpen aus Blauen hinein een scherpe vraag over prostaatkanker zou krijgen. Puur om haar te testen, nou dan zou ze wel even scoren. Toen ging haar Laptop uit en hoorde ze beneden een levendige discussie en een gilletje van Oma.
Ricardo: "Ik zeg je toch dat die unit heel kort 3000 Watt pakt bij het inschakelen, moet je vooral tegelijkertijd dat operatielicht aandoen ook zo'n 800 Watt plus de airco op volle toeren." Dennis: "Dat doe ik juist om te kijken wat er bij maximale belasting gebeurt." Hij zette de narcose unit uit, schakelde de groep weer in en zette nu ook de noodstroomvoorziening op standby. "Nu ga ik het weer doen, Ricardo," zei hij plagerig en hij zette de unit weer aan. Alles bleef nu functioneren met op het Display van de standby een gerustellend groen lichtje . "Zo dat weten we dan ook weer," zei Dennis triomfantelijk, "niet dat we nu altijd alles tegelijk aan moeten zetten, maar het kan dus eventueel wel." Ilse was er inmiddels ook bij komen staan en maakte Dennis een compliment. "En nu eens kijken of het apparaat het ook echt doet. Oma wilt u een kort roesje?" Maar Oma was nog druk met het eten. Ricardo, vaak al min of meer bedwelmd door het een of ander, bood zich aan. "Vooruit dan maar, ga maar liggen," zei Ilse. Ze drukte op een paar knopjes en sloot Ricardo aan op de vitale functies monitor. Vervolgens snoof ze zelf eerst even kort in het kapje en plaatste het daarna over Ricardo's mond en neus. Ze draaide het kraantje verder open en Ricardo zweefde weg. "Geef hem maar een flinke dosis", zei Appie, dat heeft hij wel verdiend." Ilse gaf nog wat extra. Alles functioneerde ook Ricardo. Na 5 minuten liet ze Ricardo weer bijkomen. Met rollende ogen en gelukzalig kreunend kwam hij langzaam weer bij. "Zo he, dat was heaven, dat gaan we vaker doen!" Ilse keek naar het plafond en deed er het zwijgen toe.
Aan tafel was men tevreden over de geboekte resultaten van die dag. Vooral over het effect van de groene palmen in de grotendeels blauwe spreekkamer was iedereen in z'n nopjes. "Ik hoef niet meer terug naar Ambon, als ik maar een uurtje per week in Ilses spreekkamer mag zitten", zei Oma. "En ik ook niet meer als ik hier wekelijks m'n roesje kan komen halen." Het was niet erg verstandig geweest Ricardo als vrijwilliger te nemen, bedacht Ilse zich.
04 juni 2010
Zomaar een hardwerkende uroloog
Er zit een man met z'n vrouw op de PSA-poli. De uroloog weet hen te vertellen dat ze samen prostaatkanker hebben. De man en de vrouw wisselen een korte blik. De uroloog spreekt alsof hij net het wiel heeft uitgevonden. Uit z'n ogen spreekt "kijk mij eens even modern zijn." In z'n achterhoofd ratelt het kort dat de kans 1 op 48 is dat het paar werkelijk wat aan hem heeft en dat er waarschijnlijk veel ellende in het verschiet ligt. Maar omdat hij altijd positief blijft denken, knipt hij deze vluchtige gedachtes snel uit z'n goede gevoel. "We gaan voor genezing", besluit hij met een aanstekelijk enthousiasme, en u mevrouw laten we ook niet in de steek, maar we gaan u helpen te leren omgaan met de eventuele neveneffecten en hoe dit bespreekbaar te maken." Uit de printer rollen een aantal formulieren, er worden wat kruisjes gezet en vriendelijk gekeken. Dit is strak, dit is modern, dit kan niet verkeerd zijn.
De uroloog geeft gas en trekt even door tot 160. Pensioenplan doet het, Speerpunt doet het, Kil doet het en Marion Bloem vindt het allemaal OK. En ik zou het dan niet doen? Screenen en robots zijn de toekomst en mag ik misschien meegaan met m'n tijd? Dan schiet de sportleraar door z'n hoofd die zich met tegenzin uiteindelijk liet helpen en die nu volledig incontinent en failliet thuis zit. Een korte flits maar want de mobiel gaat. Het is Speerpunt. Of hij zin heeft nieuwe robotsoftware uit te proberen op 2 Bulgaarse vrijwilligers. Eigenlijk niet, maar ja, je zegt niet zo gauw nee tegen Speerpunt. Hij rijdt de oprijlaan in en denkt bij zichzelf, het is hard werken maar het is een goed leven.
Als hardwerkende Nederlander staat hij iedere ochtend om 6 uur op. Z'n eveneens hardwerkende vrouw is er dan ook al uit. Na het ontbijt laat hij de hond uit waarbij hij andere hardwerkende Nederlanders tegen komt die ook hun hond uitlaten. "We gaan er weer hard tegen aan," zeggen ze soms tegen elkaar bij wijze van groet. Om half acht is hij in het ziekenhuis. Door de operatierobot is het werk wel een stuk confortabeler geworden. Vroeger moest hij 2 tot 3 uur in een ongemakkelijke houding opereren, nu hangt hij in een fauteuil de joysticks te bedienen met een 3-D kijker op. Als hij zich afvraagt of je dit nog wel hard werken kunt noemen denkt hij maar dat dit het Nieuwe Harde Werken is.
Dan 's middags de PSA-poli. De gesprekken gaan nergens over, maar zo is dat tegenwoordig nu eenmaal vind hij, daar heeft hij mee leren leven. Geen symptoom, geen klacht, geen zieke patient. Alleen de PSA, de Gleason getalletjes en het spreadsheet en de hele middag babbelen over kansberekeningen, sinds kort met een mooi meekijkschermpje voor de patient. De nieuwste mode: kans op succes doorrekenen van Active Surveillance. Kan hij er wat aan doen dat de urologie die kant op is gegaan? Gewoon mee blijven doen is zijn devies. Veel angsten en zorgen bij de patienten, even goed bij de man als bij de vrouw. Begrijpelijk, begrijpelijk! Maar is het zijn taak dan als arts te zeggen dat er niets aan de hand is? Dankzij Marion is er nu gelukkig nog meer ruimte om te praten. Haar adviezen volgend overwegen hij en veel andere urologen een psychotherapeut in hun maatschappen op te nemen. Urologie blijft een groeispecialisme. Hij vindt dat hij indertijd een goede keuze gemaakt, maar dat het vak zo zou verweken had hij nooit gedacht.
Er zit een man met z'n vrouw op de PSA-poli. De uroloog weet hen te vertellen dat ze samen prostaatkanker hebben. De man en de vrouw wisselen een korte blik. De uroloog spreekt alsof hij net het wiel heeft uitgevonden. Uit z'n ogen spreekt "kijk mij eens even modern zijn." In z'n achterhoofd ratelt het kort dat de kans 1 op 48 is dat het paar werkelijk wat aan hem heeft en dat er waarschijnlijk veel ellende in het verschiet ligt. Maar omdat hij altijd positief blijft denken, knipt hij deze vluchtige gedachtes snel uit z'n goede gevoel. "We gaan voor genezing", besluit hij met een aanstekelijk enthousiasme, en u mevrouw laten we ook niet in de steek, maar we gaan u helpen te leren omgaan met de eventuele neveneffecten en hoe dit bespreekbaar te maken." Uit de printer rollen een aantal formulieren, er worden wat kruisjes gezet en vriendelijk gekeken. Dit is strak, dit is modern, dit kan niet verkeerd zijn.
De uroloog geeft gas en trekt even door tot 160. Pensioenplan doet het, Speerpunt doet het, Kil doet het en Marion Bloem vindt het allemaal OK. En ik zou het dan niet doen? Screenen en robots zijn de toekomst en mag ik misschien meegaan met m'n tijd? Dan schiet de sportleraar door z'n hoofd die zich met tegenzin uiteindelijk liet helpen en die nu volledig incontinent en failliet thuis zit. Een korte flits maar want de mobiel gaat. Het is Speerpunt. Of hij zin heeft nieuwe robotsoftware uit te proberen op 2 Bulgaarse vrijwilligers. Eigenlijk niet, maar ja, je zegt niet zo gauw nee tegen Speerpunt. Hij rijdt de oprijlaan in en denkt bij zichzelf, het is hard werken maar het is een goed leven.
Als hardwerkende Nederlander staat hij iedere ochtend om 6 uur op. Z'n eveneens hardwerkende vrouw is er dan ook al uit. Na het ontbijt laat hij de hond uit waarbij hij andere hardwerkende Nederlanders tegen komt die ook hun hond uitlaten. "We gaan er weer hard tegen aan," zeggen ze soms tegen elkaar bij wijze van groet. Om half acht is hij in het ziekenhuis. Door de operatierobot is het werk wel een stuk confortabeler geworden. Vroeger moest hij 2 tot 3 uur in een ongemakkelijke houding opereren, nu hangt hij in een fauteuil de joysticks te bedienen met een 3-D kijker op. Als hij zich afvraagt of je dit nog wel hard werken kunt noemen denkt hij maar dat dit het Nieuwe Harde Werken is.
Dan 's middags de PSA-poli. De gesprekken gaan nergens over, maar zo is dat tegenwoordig nu eenmaal vind hij, daar heeft hij mee leren leven. Geen symptoom, geen klacht, geen zieke patient. Alleen de PSA, de Gleason getalletjes en het spreadsheet en de hele middag babbelen over kansberekeningen, sinds kort met een mooi meekijkschermpje voor de patient. De nieuwste mode: kans op succes doorrekenen van Active Surveillance. Kan hij er wat aan doen dat de urologie die kant op is gegaan? Gewoon mee blijven doen is zijn devies. Veel angsten en zorgen bij de patienten, even goed bij de man als bij de vrouw. Begrijpelijk, begrijpelijk! Maar is het zijn taak dan als arts te zeggen dat er niets aan de hand is? Dankzij Marion is er nu gelukkig nog meer ruimte om te praten. Haar adviezen volgend overwegen hij en veel andere urologen een psychotherapeut in hun maatschappen op te nemen. Urologie blijft een groeispecialisme. Hij vindt dat hij indertijd een goede keuze gemaakt, maar dat het vak zo zou verweken had hij nooit gedacht.
25 mei 2010
Paul Kil (uroloog): "prostaatkanker heb je samen."
Als je man verandert
Marion Bloem en Paul Kil
Uitgeverij Bert Bakker
ISBN 9789035135307
(dit is deel 2 van de boekbespreking)
De trouwe lezer weet dat ik geen vriend geen van de NVU's (Nederlandse Volks Unie en Nederlandse Vereniging voor Urologie). Tot voor kort was Paul Kil de voorzitter van de laatste. Nu ik het boek van de ex-voorzitter ga bespreken is het zaak iedere vooringenomenheid te laten vallen en helemaal blanco te worden voor een zo objectief mogelijke recensie.
Eerst in het kort wat feiten over Pauls voorzitterschap. Onder Pauls leiding heeft de urologie in Nederland een hausse beleefd. Veruit de grootste bijdrage kwam van de sector prostaatkankertjes. Het aantal prostaatkankertjes groeide explosief en parallel daarmee het aantal operaties. Hij stimuleerde succesvol de uitrol van operatierobots om aan de toenemende vraag naar behandelingen te kunnen voldoen. Niet alleen schoot de produktie omhoog, Paul's NVU wist daarbovenop peperdure DBC's te bedingen. Urologie geldt nu als een van de meest lucratieve specialismen. Exemplarisch voor de voorspoed van Urologisch Nederland zijn de jaarlijkse NVU congressen die qua luxe en partnerprogramma's door geen enkel ander specialisme geevenaard worden. Allemaal dankzij Paul.
Nu Paul als schrijver. Laten we beginnen met een bespreking van de derde alinea op pagina 1 van het Woord Vooraf, geschreven door Paul, niet door Paul en Marion. Artsen richten zich vaak alleen op de patient, want deze vraagt om behandeling. Oh ja? Maar wie bekommert zich om de partner? Ik zou zeggen de patient. Als uroloog viel het mij op dat de partner van de prostaatkankerpatient nagenoeg altijd meekwam. De partner was betrokken, meevoelend en meevragend. De betrokkenheid van de partner is zelfs zo groot dat het hele circus meestal in gang is gezet juist door haar persisterend aandringen op een PSA. Vandaar dat Paul zo weinig alleenstaande patienten ziet. Door dit feit ben ik gaan beseffen: prostaatkanker heb je samen.
Zo, dit is nogal een statement direct al aan het begin. Niet alleen de man heeft prostaatkanker, ook de vrouw heeft het. Of moet ik het zo zien en bedoelt Paul dat ze samen een prostaatkankertje hebben net zoals je samen als een kindje hebt. Afgezien van de enkele werkelijke patienten, nl mannen met symptomen, heeft de typische PSA Prostaatkankertjes patient nergens last van. Hij is een papieren patient en bestaat alleen uit een PSA-getal en een Gleason-nummer. Hoewel deze nummertjes rammelen aan alle kanten wordt hij op grond van deze numerologie door de uroloog ziek verklaard. Op besliste toon. Aangezien de man zich prima voelt en de vrouw dit wel moet beamen, ontstaat via het mechanisme van de cognitieve dissonantie bij beiden een onaangenaam vacuum. In 9 van de 10 gevallen wordt dit vacuum opgeheven door zich dan maar over te geven aan de autoriteit van de uroloog.
De rest van de alinea kabbelt dan als volgt verder: Het is mij duidelijk geworden dat, als je je, als uroloog, richt op de man, zonder rekening te houden met de partner, vaak niet alle informatie overkomt. Daarom is het belangrijk om je als uroloog af te vragen wat we eigenlijk weten over de partner en wat we deze partner kunnen bieden. Het zal wel. Volgende alinea graag.
Dit was de reden dat ik Marion Bloem heb gevraagd om in gesprek te gaan met de partners van mijn patienten. Patienten om wie ik geef, met wie ik levensbeinvloedende afspraken maak. Wat gebeurt er met hen en hun relatie als de deur van de spreekkamer achter hen dichtslaat? Ondanks de empathische toon is het toch wel opvallend dat Paul als behandelend arts niet weet wat er met z'n patienten gebeurt nadat hij levensbeinvloedende afspraken met hen heeft gemaakt. Misschien verschaft de volgende alinea duidelijkheid. Daarom heb ik aan mijn patienten gevraagd om te praten met een vreemde, weliswaar met zorg uitgekozen, maar toch een vreemde. Met als enige opdracht aan Marion Bloem: wees voorzichtig met deze mensen, maar leg vast wat er echt met hen gebeurt. Dat "Daarom" begrijp ik niet. Waarom praat Paul niet zelf met deze mensen? Gaan we verder met de volgende alinea. Ik vond het belangrijk dat het patienten betrof die thans in mijn praktijk zitten, met hen heb ik regelmatig te maken, met hen heb ik een band opgebouwd en hun mening is als een spiegel. Door naar het verhaal te luisteren dat je niet in de spreekkamer hoort, is het als arts mogelijk om je zorgverlening te verbeteren. Marion heeft 15 verhaaltjes opgetekend, Paul kan dus maar voor 15 patienten z´n zorgverlening verbeteren. Flauw? Ik word er zelf ook flauw van en we zijn pas op de helft van pagina 2 van dit 315 pagina's dikke boek. Goed, volgende alinea. Nee laat maar.
Wie een PSA Prostaatkankertje heeft, heeft een praatziekte. Er is geen ziekte waarover zoveel gebabbeld wordt en die tegelijk zo weinig last geeft als een prostaatkankertje. En PSA Prostaatkankertjes babbelt lustig mee. Weinig last? Ik bedoel geen last, tot de urologen daadwerkelijk gaan ingrijpen en troostmeisjes zich erover gaan buigen.
Als je man verandert
Marion Bloem en Paul Kil
Uitgeverij Bert Bakker
ISBN 9789035135307
(dit is deel 2 van de boekbespreking)
De trouwe lezer weet dat ik geen vriend geen van de NVU's (Nederlandse Volks Unie en Nederlandse Vereniging voor Urologie). Tot voor kort was Paul Kil de voorzitter van de laatste. Nu ik het boek van de ex-voorzitter ga bespreken is het zaak iedere vooringenomenheid te laten vallen en helemaal blanco te worden voor een zo objectief mogelijke recensie.
Eerst in het kort wat feiten over Pauls voorzitterschap. Onder Pauls leiding heeft de urologie in Nederland een hausse beleefd. Veruit de grootste bijdrage kwam van de sector prostaatkankertjes. Het aantal prostaatkankertjes groeide explosief en parallel daarmee het aantal operaties. Hij stimuleerde succesvol de uitrol van operatierobots om aan de toenemende vraag naar behandelingen te kunnen voldoen. Niet alleen schoot de produktie omhoog, Paul's NVU wist daarbovenop peperdure DBC's te bedingen. Urologie geldt nu als een van de meest lucratieve specialismen. Exemplarisch voor de voorspoed van Urologisch Nederland zijn de jaarlijkse NVU congressen die qua luxe en partnerprogramma's door geen enkel ander specialisme geevenaard worden. Allemaal dankzij Paul.
Nu Paul als schrijver. Laten we beginnen met een bespreking van de derde alinea op pagina 1 van het Woord Vooraf, geschreven door Paul, niet door Paul en Marion. Artsen richten zich vaak alleen op de patient, want deze vraagt om behandeling. Oh ja? Maar wie bekommert zich om de partner? Ik zou zeggen de patient. Als uroloog viel het mij op dat de partner van de prostaatkankerpatient nagenoeg altijd meekwam. De partner was betrokken, meevoelend en meevragend. De betrokkenheid van de partner is zelfs zo groot dat het hele circus meestal in gang is gezet juist door haar persisterend aandringen op een PSA. Vandaar dat Paul zo weinig alleenstaande patienten ziet. Door dit feit ben ik gaan beseffen: prostaatkanker heb je samen.
Zo, dit is nogal een statement direct al aan het begin. Niet alleen de man heeft prostaatkanker, ook de vrouw heeft het. Of moet ik het zo zien en bedoelt Paul dat ze samen een prostaatkankertje hebben net zoals je samen als een kindje hebt. Afgezien van de enkele werkelijke patienten, nl mannen met symptomen, heeft de typische PSA Prostaatkankertjes patient nergens last van. Hij is een papieren patient en bestaat alleen uit een PSA-getal en een Gleason-nummer. Hoewel deze nummertjes rammelen aan alle kanten wordt hij op grond van deze numerologie door de uroloog ziek verklaard. Op besliste toon. Aangezien de man zich prima voelt en de vrouw dit wel moet beamen, ontstaat via het mechanisme van de cognitieve dissonantie bij beiden een onaangenaam vacuum. In 9 van de 10 gevallen wordt dit vacuum opgeheven door zich dan maar over te geven aan de autoriteit van de uroloog.
De rest van de alinea kabbelt dan als volgt verder: Het is mij duidelijk geworden dat, als je je, als uroloog, richt op de man, zonder rekening te houden met de partner, vaak niet alle informatie overkomt. Daarom is het belangrijk om je als uroloog af te vragen wat we eigenlijk weten over de partner en wat we deze partner kunnen bieden. Het zal wel. Volgende alinea graag.
Dit was de reden dat ik Marion Bloem heb gevraagd om in gesprek te gaan met de partners van mijn patienten. Patienten om wie ik geef, met wie ik levensbeinvloedende afspraken maak. Wat gebeurt er met hen en hun relatie als de deur van de spreekkamer achter hen dichtslaat? Ondanks de empathische toon is het toch wel opvallend dat Paul als behandelend arts niet weet wat er met z'n patienten gebeurt nadat hij levensbeinvloedende afspraken met hen heeft gemaakt. Misschien verschaft de volgende alinea duidelijkheid. Daarom heb ik aan mijn patienten gevraagd om te praten met een vreemde, weliswaar met zorg uitgekozen, maar toch een vreemde. Met als enige opdracht aan Marion Bloem: wees voorzichtig met deze mensen, maar leg vast wat er echt met hen gebeurt. Dat "Daarom" begrijp ik niet. Waarom praat Paul niet zelf met deze mensen? Gaan we verder met de volgende alinea. Ik vond het belangrijk dat het patienten betrof die thans in mijn praktijk zitten, met hen heb ik regelmatig te maken, met hen heb ik een band opgebouwd en hun mening is als een spiegel. Door naar het verhaal te luisteren dat je niet in de spreekkamer hoort, is het als arts mogelijk om je zorgverlening te verbeteren. Marion heeft 15 verhaaltjes opgetekend, Paul kan dus maar voor 15 patienten z´n zorgverlening verbeteren. Flauw? Ik word er zelf ook flauw van en we zijn pas op de helft van pagina 2 van dit 315 pagina's dikke boek. Goed, volgende alinea. Nee laat maar.
Wie een PSA Prostaatkankertje heeft, heeft een praatziekte. Er is geen ziekte waarover zoveel gebabbeld wordt en die tegelijk zo weinig last geeft als een prostaatkankertje. En PSA Prostaatkankertjes babbelt lustig mee. Weinig last? Ik bedoel geen last, tot de urologen daadwerkelijk gaan ingrijpen en troostmeisjes zich erover gaan buigen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
